بسم الله الرحمن الرحیم

عید سعید غدیر را به ملت مسلمان ایران تبریک می‌گویم و از خداوند متعال نزدیک شدن به آرمان‌های صاحب غدیر را برای آنان و تمامی مسلمانان جهان مسئلت می‌کنم. در این عید شیعیان برای هم برکت و بهروزی آرزو می‌کنند و از یکدیگر تحفه‌هایی را می‌طلبند که به تحقق چنین آرزوهایی کمک کند و متضمن سرانجامی نیکو برای ملت و کشور خصوصا در شرایط بحران‌زده کنونی باشد. چنین انتظاری از ما نیز هست و حتی اگر این انتظار وجود نداشت برآورده کردن آن وظیفه‌ای بر عهده ما بود. برای این منظور کاری که از ما برمی‌آید صمیمیت در خیرخواهی است، حتی اگر آن را نپذیرند، و پایداری در دوراندیشی است، حتی اگر چنین نامی بر آن نگذارند. خطرهایی بزرگ‌تر از آن در پیش است که چه ما و چه دیگران از خویشتن یاد کنیم و واقعیت‌هایی سترگ‌تر از آن در برابر قرار دارند که با نادیدن ناپدید شوند. با استمداد از لطافتی که فضای عید ایجاد کرده است و با استفاده از فرصتی که روز شانزدهم آذر به وجود می‌آورد چه چیز بهتر از پرداختن به آنچه می‌تواند داروی درد امروز باشد؛ دارویی که الزاما تلخ نیست، اگر پیشداوری‌ها را کنار بگذاریم.

روز دانشجو در پیش است. در تاریخ معاصر ما جنبش دانشجویی همواره نوعی پرچم و گواه برای حرکت مردم بوده است. در روزهای تلخ بعد از کودتا و در تاریک‌ترین برهه از تاریخ ملت ما، زمانی که همه آرزوها برباد رفته به نظر می‌رسید آنچه در شانزدهم آذر ۱۳۳۲ روی داد شاهدی بود که معلوم می‌کرد روح مردم و خواسته‌های تاریخی‌شان هنوز زنده است. آن «سه قطره خون» و آن «سه آذر اهورایی» که روز دانشجو را پایه گذاشتند، اگر پس از نیم قرن هنوز از تازگی، درخشندگی و اهمیت برخوردارند، به خاطر آن است که نسبت به وجود و حیات واقعیتی عظیم‌تر در جان مردم شهادت ‌دادند. این گواهی در سال‌ها و نسل‌های پس از آن نیز از سوی جنبش دانشجویی ادامه داشت و هنوز ادامه دارد. جامعه به دلایل بسیار گرایش‌های در حال تکوین در بطن خویش را پیش چشم کسانی که تنها به ظاهر آن می‌نگرند نمایان نمی‌کند. دگرگونی‌های بزرگ معمولا متهمند که یک‌باره روی می‌دهند و از بازیگران سیاسی فرصت هماهنگ شدن با خود را دریغ می‌کنند. البته در حقیقت هیچ تحولی دفعتا تحقق نیافته است؛ تنها بروز و ظهور تغییرهاست که شکلی دفعی دارد. در چنین شرایط گواهانی که از اعماق ناپیدای جامعه خبر می‌دهند به راستی ارزشمندند.

جنبش دانشجویی در تاریخ معاصر ما همواره حاوی ‌گزارش‌هایی از شکل‌گیری جریان‌های عمیق سیاسی و اجتماعی در متن جامعه بوده است. این نقشی است که اگر حاکمان با درایت برخورد می‌کردند می‌توانست و می‌تواند برای عبور کم‌هزینه به سمت توسعه و پیشرفت بیشترین بهره‌ها را برساند، اما آنان خشمگینانه این نشانگر ذی‌قیمت را می‌شکنند؛ آنان دوست دارند به خود تسلی دهند که حرکت‌های دانشجویی جز غوغای چند جوان پرسروصدا نیستند که اگر خاموش شوند صورت مسئله از اساس پاک خواهد شد؛ داستانی تکراری از انکار واقعیت‌ها و تلاش برای تولید و تفسیر اطلاعات مطابق میل دولتمردان که تقریبا هیچ عهد تاریخی بدون شمه‌ای از آن پایان نیافته است. ان هولاء لشرذمه قلیلون، (گفتند که) اینها گروهی ناچیزند (به قول امروزی‌ها خس و خاشاکی بیش نیستند)، و انهم لنا لغائظون، و آنها ما را به خشم می‌آورند، و انا لجمیع حاذرون، و ما همگی در آماده‌باش به سر می‌بریم، فاخرجناهم من جنات و عیون، پس خداوند آنان را از باغ‌ها و چشمه‌سارها بیرون کرد، و کنوز و مقام کریم، و از گنج‌ها و از جایگاه دلپسند.

چه تلخ است اگر پس از این همه عبرت‌های دور و نزدیک مشابه این خطا هنوز در رفتار کسانی دیده ‌‌شود؛ آنهایی که اصرار دارند بگویند مردم دیگر ساکت شده‌اند و فقط دانشجویان مانده‌اند؛ در دانشگاه‌ها هم فقط تهران ناآرام است، از تهران هم فقط دانشگاه‌های مادر هیاهو می‌کنند، آنجا هم کانون جنبش و جوشش، چند نفر جوان غریبند که اگر آنها را به اخراج از خوابگاه و محرومیت از تحصیل تهدید و محکوم کنیم داستان تمام می‌شود. خوب! تمام این کارها را کردید، پس چرا داستان تمام نشد؟ زیرا حرکت دانشجویی گواه بر واقعیت‌هایی بزرگتر از خویش است. ای کاش قدر آن را می‌دانستند، از پیش‌آگهی‌هایی که درباره تحولات دور و نزدیک می‌دهد درس‌ می‌گرفتند و خود را با این تغییرات هماهنگ می‌کردند، خصوصا اینک که دانشجویان نه مستوره‌ای کوچک از مردم، که یکی از وسیع‌ترین و فعال‌ترین قشرها را تشکیل می‌دهند. درحال حاضر از هر بیست ایرانی یک نفر دانشجوست. متصدیان امور اگر پیش از این به نقش آنان به عنوان گواه فردا توجه کرده بودند اینک در چنین بحرانی قرار نداشتند.

البته این یک قاعده دوسویه است. حرکات دانشجویی هم به اندازه‌ای که از تمایلات واقعی جامعه خبر بدهند نیرومند و ریشه‌دارند، زیرا قدرت نهادهای اجتماعی در گرو پایبندی به ضرورتی است که آنها را ایجاد و ایجاب می‌کند. نسل ما آن زمان که در حرکات دانشجویی شرکت داشتیم به روشنی می‌دید که پیوند با متن جامعه تا چه حد در توانایی‌هایش موثر است. در آن زمان گرایش‌های بسیاری میان دانشجویان به چشم می‌خورد. اگر انجمن‌های اسلامی از همه قوی‌تر بودند به خاطر آن بود که از واقعیت‌‌های اجتماعی بیشتر نمایندگی می‌کردند.

بسیاری از فعالان دانشجویی امروز، گردانندگان فردای جامعه خواهند بود و این دلیلی مضاعف است تا مظهریت از واقعیت‌های اجتماعی را از دست ندهند . قدرت و سرزندگی آنها در گرو این رمز است. راز موفقیت سیاستمداران نیز همین است. آنها تا اندازه‌ای که بتوانند خواست‌ها و تمایلات جامعه را بشناسند و با آنها منطبق شوند، بلکه تجلی و گواه آنها قرار بگیرند، قادرند به کشور خود خدمت کنند، یا لااقل قدرتمند باقی بمانند. و این تصور که کسی میتواند به رغم گرایش‌های مردم بر آنان حکومت کند بیشتر از یک توهم نیست. حتی زمانی که یک دولت موفق می‌شود با تکیه بر نیروی سرکوب موجودیتش را حفظ ‌کند فی‌الواقع از انطباق خود با آمادگی جامعه برای تمکین در برابر زور ارتزاق کرده است، گرچه این تمکین هم تا ابد نمی‌پاید.

جامعه ما اینک شگرف‌ترین تحولات را تجربه می‌‌کند؛ بعد از حوادثی که چند ماه گذشته به خود دید کیست که بتواند این حقیقت را انکار کند؟ ماهیت دقیق این دگرگونی چیست؟ این بزرگترین سوال برای ما و برای مخالفان ماست. آنان نیز اگر بدانند که چه رویداد عظیم و مبارکی در راه است، کلاه‌خودها و چوب‌دستی‌هایشان را کنار می‌گذارند و به دنبال ابزارهایی برای پرستاری از این گیاه پاک که در خاک ما جوانه زده است می‌روند.

در میان زیبایی‌های بسیاری که روزهای پیش از انتخابات را نورانی می‌کرد زیباترین پدیده جمع شدن مردمی از سلیقه‌های گوناگون گرداگرد هم بود. آنها برای آن که به این کار موفق شوند تفاوت‌ها و تنوع‌هایشان را کنار نمی‌گذاشتند، بلکه به رسمیت می‌شناختند. کسی لازم نمی‌دید که برای شرکت در این یکرنگی هویت خویش را از دست بدهد و دیگری شود. در آن یگانه‌شدن‌ها حظی وجود داشت که فطرت‌هایمان می‌پسندید. آن زنجیره‌های سبز انسانی که شهرهای ما را فرا گرفت نمایشی تهی از حقیقت نبود. قرار نبود بعد از آن که از پل گذشتیم به سرنوشت یکدیگر اهمیت ندهیم و جان‌‌هایمان نمی‌خواست که پس از چشیدن طعم آن یگانگی از نو پراکنده شویم. چنین چیزی بدون تردید نشانه‌ای از طلوع بزرگی و رشد در حیات یک ملت است.

بزرگی یک ملت در ثروتمند بودن یا قدرتمند شدن نیست؛ اینها فقط بخش کوچکی از آثار آن است. بزرگی یک ملت در عظمت جان اوست. بزرگی به آن است که بتوانیم امور ظاهرا ناسازگار را با هم داشته باشیم. خانه کوچک مکانی است فقط برای «من»، اما در خانه بزرگ برای دیگران هم جا وجود دارد. کارفرمایی که جانش کوچک بود فکر می‌کرد جز با تجاوز به حقوق کارگران نمی‌تواند مالی بیندوزد، حال آن که کارآفرین بزرگ تنها راه سود بردن را سود رساندن می‌بیند. همین‌گونه است تفاوت کارگر کوچک و کارگر بزرگ. به هزار دلیل تنها راه بهره‌مند شدن این است که همه با هم بهره‌مند شوند، اما کسانی که کوچکند ظرفی ندارند که در آن دیگری هم بگنجد. همچنین است تفاوت دینداری که بزرگ است و دینداری که کوچک است. دیندار بزرگ امام صادق (ع) است که در خانه خدا می‌نشیند و با منکر خدا حکیمانه گفتگو می‌کند. حقیقت خانه خدا همان قلب اوست که برای همگان جا دارد و برای همه حق قائل است؛ حق زیستن، حق شنیدن، حق برگزیدن، حق اشتباه کردن، حق بزرگ بودن. آری بزرگ بودن، و الا بزرگ به کوچک چه کار دارد؟ غیردیندار را در جایگاهی می‌بیند که می‌تواند به زیبایی‌های دین رو کند، اگر نتوانسته‌ است حقیقتی را بیابد احتمال درک آن را از سوی دیگری نادیده نگیرد، یا می‌تواند کوچک باشد و هر چیزی را که نچشیده است انکار کند؛ هر چیزی را که درک نمی‌کند ترک کند و بی‌آن‌که بنشیند و برای فهمیدن گوش بدهد، عقاید دیگران را بی‌اساس بخواند.

ملت ما اینک دارد نشانه‌های بزرگی خود را به نمایش می‌گذارد؛ آن تحول شگرفی که جامعه ما در تکاپوی تجربه آن است این است. البته چیزی که اهمیت دارد خود این بزرگی است و نه نشانه‌های آن. نشانه‌هایش را باز می‌گوییم تا خود آن را باور کنیم که چونان بهار از راه می‌رسد و حیات ما را دیگرگون می‌کند؛ تا به مبارکی آن ایمان بیاوریم و از تغییراتی که ایجاد می‌کند نترسیم. این همان رشدی است که انقلاب ما به امید آن بنا نهاده شد. چندی گذشت و از آن غافل شدیم، ولی پروردگارمان غافل نشد. بذری را که سی سال پیش از این با هزار امید در خاک خود کاشته بودیم پرورش داد تا اینک که جوانه‌هایش را پیش‌رویمان قرار داده است.

نشانه‌های بزرگی یک ملت شبیه به صفاتی است که از یک انسان رشید انتظار می‌رود. کسی که آرمان ندارد هیچ نمی ارزد، اما کیست که بتواند در عین آرمان‌گرایی ارتباط خود را با واقعیت‌ها از دست ندهد؟ یک انسان رشید؛ و یک ملت بزرگ. اگر مردم علیرغم تمامی صحنه‌های تلخی که در این چند ماهه دیده‌اند همچنان اجرای بدون تنازل قانون اساسی را شعار محوری خود می‌دانند به آن خاطر نیست که اگر چیز دیگری بخواهند به آنها داده نمی‌شود. تنها و تنها حکمت و واقع‌بینی مردم بود که اجازه نداد رفتار زشت حاکمان به واکنش‌های عصبی و لجام‌گسیخته بیانجامد.

به عنوان مثالی دیگر صفت شجاعت را در نظر آورید. شهامتی که یک انسان رشید (مثلا یک پدر در دفاع از دختر جوانش) نشان می‌دهد همراه با هیاهو نیست، مانع از دوراندیشی و مستلزم قبول هزینه‌های بی‌دلیل نیست، اما هول‌انگیزتر و اثرگذارتر از زور بازوی دیگران است. آیا مشابه این کیفیت‌ را در شجاعتی که مردم ما به نمایش می‌گذارند مشاهده نمی‌کنید؟

به عنوان مثالی دیگر انعطاف یک انسان رشید به معنای وادادگی نیست، بلکه بدان معناست که او برای رسیدن به مقصود خود پر از راه‌حل‌های گره‌گشاست. در طول شش ماه گذشته هر روز روزنه‌هایی که مردم می‌گشودند بسته می‌شد و آنان هربار بدون آن که به رودررویی کشیده شوند یا آرمانشان را کنار بگذارند راه‌‌‌‌حل‌های جدید خلق می‌کردند.

به عنوان مثالی دیگر به صبر و متانتی که در حرکت مردم وجود دارد نگاه کنید؛ خواسته‌هایشان را چنان با حوصله‌ای زندگی می‌کنند که گویی می‌توانند صد سال آنها را زندگی کنند؛ حوصله‌ای که مخالفانشان را خسته کرده است، حوصله‌ای که از رشد حکایت می‌کند.

و به عنوان مثالی دیگر انسان رشید کسی است که اعتماد به نفس دارد؛ یعنی نسبت به ارزش‌های وجودی خود آگاه است. برای زمانی طولانی ما این‌گونه نبودیم. سرهای ما فروافتاده بود. دو قرن وابستگی خودباوری را از ملت ما گرفته بود، تا این که انقلاب ترمیم این باروی فروریخته را آغاز کرد. ولی آیا بلافاصله به این هدف رسیدیم و عمق روح خود را از آن لطمه‌های تاریخی پاک کردیم؟ پس چرا وقتی هنرمندانمان در جهان مورد تحسین قرار می‌گرفتند متعجب می‌شدیم؟ انگاری احتمال هم نمی‌دادیم که از ایرانی هنری سر بزند، یا اگر بدبین بودیم بی‌باور به آن که ممکن است کمترین نکته قابل‌ستایشی در ما وجود داشته باشد به دنبال ردپای توطئه می‌گشتیم. آیا اگر یک انسان رشید هم مورد تحسین قرار گیرد این‌گونه واکنش‌ نشان می‌دهد؟ یا او از فضائل خویش آگاه است، به قدری که تمجید‌ها نه جانش را ذوق‌زده می‌کند و نه مسیرش را تغییر می‌دهد. در چند ماه گذشته ملت‌ها ایرانیان را بسیار ستودند، اما واکنش مردم ما را در مقابل این تحسین‌ها با گذشته مقایسه کنید تا ایمان بیاورید که جان جامعه ما دارد نشانه‌های عظمت را تجربه می‌کند.

در سند چشم‌انداز بیست ‌ساله آمده است که ایران باید در سال ۱۴۰۴ قدرت اول منطقه باشد. آیا قرار است در آن سال ما به منطقه و جهان راست بگوییم که قدرت بزرگی هستیم یا دروغ بگوییم؟ ‌آیا قرار است در حالی که هنوز بزرگ نشده‌ایم لباس‌های بزرگ بپوشیم تا عظیم به نظر برسیم؟ آیا قرار است در سطح کشورهای منطقه طرح‌های عمرانی نیمه‌کاره افتتاح کنیم، یا سفرهای شکست‌خورده‌مان را با امدادهای رسانه‌ای پیروزی بنامیم، یا خود را کانون دائمی جنجال‌ها قرار دهیم، یا با تحقیر دیگران و توهین به آنان ادعای عظمت کنیم؟ یا قرار است واقعا قدرتمند باشیم؟ این سوال را از آنجا می‌پرسم که یک کشور تنها زمانی بزرگ است که ملتی بزرگ داشته باشد.

دعایمان مستجاب شد و ملت با تکیه بر زانوان خود به بلوغ و رشدی که شایسته او بود رسید، منتهی مشکل آن است که یک ملت بزرگ نمی‌نشیند تا در روز روشن رایش را ببرند و هیچ نگوید. یک ملت بزرگ انتخابات درجه دو انتصابی را تحمل نمی‌کند. وقتی که یک ملت بزرگ می‌شود دیگر خدمتگزارانش اجازه ندارند به او بگویند چه باید بخورد و کجا باید برود و چه کسی را برگزیند و به چه چیز و چه کس اعتماد کند. یک ملت بزرگ از شورای نگهبان انتظار دارد آنها را قانع کند که تقلبی در انتخابات روی نداده است، نه آن که تنها یک ادعا پیش رویشان بگذارد و ادعای خود را باطل کننده انبوهی از مشاهدات و مستندات بداند.

از ما می‌خواهند که مسئله انتخابات را فراموش کنیم، گویی مسئله مردم انتخابات است. چگونه توضیح دهیم که چنین نیست؟ مسئله مردم قطعا این نیست که فلانی باشد و فلانی نباشد؛ مسئله‌ آنها این است که به یک ملت بزرگ بزرگی فروخته می‌‌شود. آن چیزی که مردم را عصبانی می‌کند و به واکنش وا می‌دارد آن است که به صریح‌ترین لهجه بزرگی آنان انکار می‌شود.

مگر نمی‌خواهید که ما نباشیم و شما باشید؟ راهش توجه به این واقعیت است؛ مردم با زید و عمرو عهد اخوت ندارند و آن کسی را بیشتر می‌پسندند که حق بزرگی آنان را کامل‌تر ادا کند. این مسئله‌ای است که توجه به آن نه فقط گره انتخابات، که هزار گره دیگر را نیز می‌گشاید. و اگر بنا باشد حل نشود آرزو کنید که دامنه‌های مشکل در یک انتخابات، محدود بماند.

برادران ما! اگر از هزینه‌های سنگین و عملیات عظیم خود نتیجه نمی‌گیرید شاید صحنه درگیری را اشتباه گرفته‌اید؛ در خیابان با سایه‌ها می‌جنگید حال آن که در میدان وجدان‌های مردم خاکریزهایتان پی در پی در حال سقوط است. ۱۶ آذر دانشگاه را تحمل نمی‌کنید. ۱۷ آذر چه می‌کنید؟ ۱۸ آذر چه می‌کنید؟ چشمانی را که در صحن دانشگاه به رزمایش‌های بی‌فایده افتاده و آنها را نشانه ترس یافته چگونه تسخیر می‌کنید؟ اصلا همه دانشجویان را ساکت کردید؛ با واقعیت جامعه چه خواهید کرد؟

اینها سخنانی است که ما از روی خیرخواهی می‌گوییم و شنیده نمی‌شود. اگر می‌شنیدند راه پیروزی خیلی نزدیک می‌شد؛ آن پیروزی را می‌گویم که عبارت از غلبه یک حزب نیست، بلکه فراگیر شدن بلوغ یک ملت است؛ آن پیروزی که انسان‌ها را همچون جوانه‌های یک مزرعه یکی یکی و گروه گروه بزرگ می‌کند و بی آن که لازم باشد هویت خود را از دست بدهند سبز می‌کند، تا جایی که خود زندانبان از کارهایی که می‌کند خجالت بکشد.

اخیرا شنیدم بسیج دانشجویی یکی از دانشگاه‌ها در مراسم خود برای مخالفان هم فرصت سخن گفتن قرار داده است؛ این یک شروع خوب است. یا شنیدم که در عید غدیر مخالفان مردم به یکدیگر شال سبز هدیه می‌دهند. از دیدگاهی که این همراه شما می‌نگرد این را بزرگترین عیدی است. زیرا این ما نبودیم که سبز را انتخاب کردیم، بلکه سبز بود که ما را برگزید. آیا ممکن است که این رنگ، برادران ما را نیز برگزیند؟ آری ممکن است، زیرا ذی‌جود کسی است که به حیله حیله‌زننده نگاه نمی‌کند، و راه سبز شدن بر هیچ کس بسته نیست.

میر حسین موسوی

1388/09/15

جنبش سبز، این بار در معرض آزمون بزرگ دیگری قرار دارد. پس از سرکوب تظاهرات 13 آبان، کودتاچیان، ناامیدانه در انتظار کاهش جمعیت معترضان در مراسم 16 آذر هستند. طبق اطلاعات اخبار واصله آقایان موسوی، کروبی و خاتمی، خود را برای حضور در میان دانشجویان آماده کرده اند،همچنین با همفکری جمع کثیری از فعالین جنبش سبز مجموعه ای از مهمترین نکات جهت برگزاری هر چه بهتر مراسم16 آذربه شرح ذیل ارائه میگردد:

کودتاچیان، به امید این که مراسم به صورت محدود و دانشجویی برگزار شود، تمام تلاش خود را بر سرکوب تظاهرات خیابانی و جلوگیری از پیوستن مردم به دانشجویان متمرکز کرده اند و به همین دلیل در اطراف دانشگاه های مهم تهران موضع گیری خواهند کرد. برای خنثی کردن این تدبیر، برگزاری تظاهرات پراکنده در نقاط مختلف، یک راهکار مناسب است. میتوان خیابانهای نزدیک دانشگاه ها را به عنوان میعادگاهی برای شروع تظاهرات پراکنده در نظر گرفت. با دور شدن از محل دانشگاه، میتوان همچون مراسم چهلم شادروان ندا آقا سلطان، در خیابانهای دیگر، به تظاهرات و سر دادن شعارهای دلخواه پرداخت. هرچند بنای جنبش سبز بر خشونت کلامی و انتقام گیری از طریق شعار نیست؛ مزدوران از مشاهده عصبانیت ما لذت میبرند.

1. طبق اطلاعات رسیده، کودتاچیان در روز 16 آذر، با روشی متفاوت از روز قدس و 13 آبان عمل خواهند کرد. بر این اساس، به جای تیراندازی، ضرب و شتم یا بازداشت، سپاه قصد دارد شهروندان رااز محل تظاهرات دور کند. برای مقابله با این امر، اولا: توصیه اکید به شهروندان این است که به محض مشاهده ستونهایی از اتوبوسهای پارک شده، از ورود به خیابان خودداری کرده و از محل دور شوند و در جایی دیگر به تظاهرات پراکنده اقدام نمایند. ثانیا: به هیچ وجه در بزرگراه ها و مکانهای نزدیک به بزرگراه تجمع نکنند. تجمع در خیابانهای شلوغ و مراکز جمعیتی و اقتصادی، بهترین راه برای افزایش شمار جمعیت و مختل کردن فرایند سرکوب است. ثالثا، در صورتی که به خیابان یک طرفه رسیدید، فقط در جهت مخالف حرکت ماشینها وارد خیابان شوید، تا تحرک نیروهای سرکوب، تحت نظر باشد. اگر خیابان یک طرفه به صورت غیر معمول خالی از ماشین بود، به این معناست که انتهای آن توسط ماموران بسته شده است.

2. طبق اطلاعات رسیده، کودتاچیان قصد دارند با اغراق و بزرگنمایی در خصوص دوربینهای کنترل ترافیک، به ارعاب شهروندان بپردازند. اما این کودتاچیان هستند که دیگر جرئت آدمکشی مثل روز 30 خرداد را ندارند! شکی نیست که ثبت دقیق مشخصات یک جمعیت میلیونی، اگر ممکن باشد، هیچ فایده ای برای کودتاچیان ندارد، چرا که دستگیری و تعقیب یک جمعیت “بیشمار” امکانپذیر نیست؛ آنها نمیتوانند تمام ایران را دستگیر کنند. با این حال، همراه داشتن ماسک برای مقابله با گاز اشک آور، مفید و بلکه ضروری است.

3. تردد با ماشینهای شخصی، در مسیرهای رفت و آمد نیروهای سرکوب، یکی از شیوه های مفید و موثر برای همراهی با تظاهر کنندگان و مقابله با کودتاچیان است. شهروندانی که به هر دلیل قادر به شرکت در تظاهرات خیابانی نیستند، میتوانند از این طریق همشهریان خود را یاری کنند.

4. بانگ الله اکبر در شب قبل از تظاهرات بزرگ، رسانه ای است که به شهروندان فاقد اینترنت و ماهواره خبر میدهد که فردا تجمع یا تظاهراتی برپاست. به همین جهت از تمام فعالان و هواداران جنبش سبز، موکدا تقاضا میشود که بانگ الله اکبر یکشنبه 15 آذر را فراموش نکنند. حتی اگر به هر دلیل قادر به شرکت در تظاهرات نیستید، با فریاد الله اکبر خود، قلب سیاه کودتاچیان را به لرزه در آورید و به همراهان خود روحیه دهید.

5. مانند تمام فعالیتهای قبلی، رسانه شمائید. در روز 16 آذر کافیست خود را در خانه حبس نکنیم. این که تجمع در چه مکان یا زمانی برگزار شود، در درجه اول اهمیت نیست؛ مهم تهیه فیلم و به خصوص عکس و انتشار آن در سطح بین المللی است. جهان نظاره گر ماست.

جمعی از فعالین جنبش سبز

دومین همایش هنر و فرهنگ عشایر ایران صبح امروز با حضور میرحسین موسوی رئیس فرهنگستان هنر و جمعی از ایران‌شناسان و متخصصان برگزار شد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، علی قنبری دبیر علمی این همایش طی سخنانی با اشاره به اهمیت بررسی زندگی عشایر در ایران گفت: شیوه زیست مبتنی بر کوچ از متقدم‌ترین اشکال حیات اجتماعی است که از ابتدای شکل‌گیری زندگی اجتماعی بشر تا امروز استمرار داشته است. این شیوه در بخش‌های وسیعی از آسیای شرقی تا شمال آفریقا و حتی اروپا و آمریکای شمالی وجود دارد.

وی ادامه داد: درایران نیز این شیوه زندگی وجود داشته و همچنان ادامه دارد.زندگی عشایر در تمام عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به صورت مستقیم و غیرمستقیم تاثیر دارد ضمن آنکه به دلیل بهره‌برداری از زیست‌بوم‌های دست نخورده نسبت به جوامع شهری و روستایی کمتر مورد هجوم دشمنان مهاجر قرار گرفته است از این رو ریشه‌دارترین عناصر فرهنگی و هنری در این جوامع وجود دارد.

قنبری با اشاره به برگزاری دومین همایش هنر و فرهنگ عشایر ایران گفت: فرهنگستان هنر با تاکید ویژه‌ای که میرحسین موسوی بر شناخت اقوام مختلف دارند با رویکرد علمی و مدبرانه و به منظور شناخت ضرورت‌ها و استعدادهای فرهنگی، هنری بسترهایی را برای انجام امور پژوهشی در این زمینه آغاز کرد و از این رو گروه پژوهشی هنر و فرهنگ عشایران را بنیان نهاد تا به منظور پاسخگویی به نیازهای هنری و فرهنگی عشایر و با انجام امور پژوهشی فرهنگ عشایر و بازیابی و موارد آسیب‌دیده و در خطر احیا شود.

وی ادامه داد: اولین همایش فرهنگ و هنر ایران درباره ایالات بختیاری و لرستانی در سال گذشته برگزار شد و امروز دومین همایش با تاکید بر زندگی و فرهنگ عشایر فارس و کهکیلویه و بویراحمد برگزار میشود. در این همایش ۴۱ مقاله به دبیرخانه واصل شده است که پس از بررسی هشت مقاله جهت ارائه و ۱۴ مقاله نیز جهت چاپ عنوان کتاب جمع‌بندی شده است.

قنبری با اشاره به لزوم توجه دولتمردان به زندگی و فرهنگ عشایر گفت: در زمان حضرت امام و در دولت موسوی به فرمایشات حضرت امام درباره لزوم اهمیت و توجه به زندگی عشایر عمل میشد و امروز آنچه که از فرهنگ عشایر باقی مانده است از همت و علاقه میرحسین موسوی در زمان نخست‌وزیری و توجه ایشان به فرهنگ عشایر در زمان مدیریت فرهنگستان هنر است.

گفتنی است در ادامه مراسم از هشت نفر از پیشکسوتان هنر و فرهنگ هنر کهکیلویه‌وبویراحمد و فارس تقدیر شد. در این همایش سخنرانانی همچون مهدی قر‌خلو، مهدی داوری، علی اکبری، زینب طاهرینیا، سیمین‌دخت مردانی، آرمین صداقت‌کیش، درباره فرهنگ و هنر عشایر سخنرانی می‌کنند.

همایش فرهنگ و هنر عشایری باحضور میرحسین موسوی/عکس:ایلنا

همایش فرهنگ و هنر عشایری باحضور میرحسین موسوی/عکس:ایلنا

همایش فرهنگ و هنر عشایری باحضور میرحسین موسوی/عکس:ایلنا

همایش فرهنگ و هنر عشایری باحضور میرحسین موسوی/عکس:ایلنا

دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با جواد امام و خانواده اش

میر حسین موسوی به همراه زهرا رهنورد شب گذشته با حضور در منزل جواد امام با او و خانواده اش دیدار و گفت و گو کردند.

به گزارش خبرنگار کلمه جواد امام رئیس ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی در تهران بود که پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خرداد در تاریخ ۲۴ خرداد ماه در منزل خود بازداشت و به مدت ۹۳ روز در زندان اوین بازداشت بود.

امام از جمله کسانی بود که روز ۱۷ مرداد – حدود دو ماه پس از بازداشت – به همراه گروه دیگری از اصلاح طلبان در جلسه ی علنی دادگاه چهارم که هیچ ارتباطی با محاکمه و موارد اتهامات ایشان نداشت آورده شد و مدتی بعد با قرار وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد.

میر حسین موسوی شب گذشته به همراه همسر خود زهرا رهنورد به منزل جواد امام رفت و به گفت و گو با او پرداخت.

رییس ستاد انتخاباتی موسوی در تهران گزارشی از نحوه بازداشت ، مراحل بازجویی در زندان و حضورش در دادگاه دسته جمعی به همراه جمع دیگری از اصلاح طلبان ارائه کرد.امام گفت که حدود دو ماه در انفرادی بوده و درخصوص ۳۰ سال عملکردش در عرصه های مختلف نظام که بخشی از آن در دوران دفاع مقدس و در جبهه ها گذشته مورد بازجویی قرار گرفته است.

مهندس موسوی نیز در این دیدار ضمن تقدیر از تمام چهره های شناخته شده سیاسی که بعد از انتخابات بازداشت شدند گفت:اگر افراد زندان و شرایط آن را تحمل کرده و ایستادگی کردند به دلیل صداقت و اعتقادات قویشان بود.

برای دیدن ادامه عکس ها به ادامه مطلب بروید.

دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با جواد امام و خانواده اش

دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با جواد امام و خانواده اش

دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با جواد امام و خانواده اش

دیدار میرحسین موسوی و زهرا رهنورد با جواد امام و خانواده اش

مهدی کروبی، از نامزدهای معترض انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در مصاحبه‌ای اختصاصی با برنامه نوفا در شبکه دو تلویزیون هلند در مورد رخدادهای پس از انتخابات ریاست‌جمهوری صحبت کرد.

وی در این مصاحبه که در خانه او انجام شد در مورد سرکوب‌های پس از انتخابات گفت:
«اولاً فکر نمی‌کردم برخورد بشود. دوماً برخوردی به این وسعت، وحشیگری و خشونت.»

وی افزود: «این که به شدت زن‌ها را زدند، پیرها را زدند و به راحتی می‌زدند برایم تازگی داشت. ما در زمان شاه زیاد فعالیت کرده‌بودیم، آن زمان به این راحتی نمی‌زدند. زمان شاه خبیث تنها سعی می‌کردند مردم را در تظاهرات به قول معروف کیش کنند و پراکنده کنند.»

برای خواندن ادامه مطلب و دریافت فایل صوتی و تصویری مصاحبه شیخ اصلاحات با تلویزیون هلند به ادامه مطلب بروید.

مهدی کروبی در پاسخ به پرسش مصاحبه‌کننده درباره احتمال دستگیری خود می‌گوید:
«هیچ موضوعی را نمی‌شود بگوییم که امکان‌پدیر نیست.»

شبکه نوفای هلند در این مصاحبه نام مصاحبه‌گر را به خاطر مسائل امنیتی ذکر نکرد و بدون نشان دادن تصویر شخص مصاحبه‌کننده صدای او را نیز تغییر داده‌است.

دبیرکل حزب اعتماد ملی در بخشی دیگر از این مصاحبه به انتقاد از محمود احمدی‌نژاد می‌پردازد و می‌گوید:
«اشکال جدی احمدی‌نژاد دشمن‌تراشی‌ها و بسیج کردن کشورها علیه ماست.»

به گفته برنامه‌سازان نوفا، مهدی کروبی از زمان آغاز اعتراضات خانه‌نشین شده‌است. مهدی کروبی در آغاز این مصاحبه می‌گوید: «دست ما خیلی بسته است.»

رئیس پیشین مجلس شورای اسلامی در مورد حمله حامیان محمود احمدی‌نژاد به وی در تاریخ یکم آبان امسال و در جریان بازدید از نمایشگاه مطبوعات در تهران گفت:
«در نمایشگاه مطبوعات حمله کردند، فحاشی کردند، چیز پرت کردند. معلوم است که ناراحت هستم.»

در نمایشگاه مطبوعات در تهران، حمله لباس شخصی‌هایی که چماق در دست داشتند، باعث به زمبن افتادن عمامه آقای کروبی شد.
در پی این حمله به دبیر کل حزب اعتماد ملی، همراهانش وی را به بیرون از نمایشگاه هدایت کردند.

آقای کروبی در بخش پایانی این مصاحبه در مورد رخدادهای پس از انتخابات ابراز ناراحتی بسیار کرد و گفت:
«بخش اعظم این ناراحتی من برای جامعه است چون احساس کردم مردم برای تغییر آمدند و نشد.»

وی در مورد آینده اعتراضات افزود:
«مردم به نتیجه مطلوب که خواست‌های مشروع قانونی‌شان است طبیعی است که می‌رسند.»

در جریان رویدادهای پس از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، حزب و روزنامه مهدی کروبی ممنوع اعلام شد و بسیاری از هواداران او بازداشت شدند.
معترضان معتقدند که در این انتخابات «تقلباتی» رخ داده‌است.

خبرنگار و فیلم‌بردار شبکه نوفای هلند پیش از این به خاطر پوشش دادن اعتراضات خیابانی در تهران، از ایران اخراج شدند.

مصاحبه امشب (پنج‌شنبه) مهدی کروبی در حالی از تلویزیون هلند پخش می‌شد که ساعت یک بامداد امروز، بیش ‌از ۶۰ نفر موتورسوار بسیجی مقابل محل اقامت مهدی کروبی در قم تجمع کرده و به شعار دادن و «فحاشی» پرداختند.

+ دریافت فایل تصویری مصاحبه با حجم 27 مگابایت (غیر مستقیم)

+ دریافت فایل صوتی مصاحبه با حجم 2 مگابایت (غیر مستقیم) پیوند کمکی

کلمه: مهندس میر حسین موسوی به مناسبت فرا رسیدن سی امین سالگرد تاسیس بسیج مستضعفان بیانیه ای را صادر کرد.نخست وزیر محبوب امام در این بیانیه به اهداف تاسیس نهاد بسیج مستضعفان و مقایسه ای بین عملکرد این نهاد در سالهای اولیه انقلاب وماههای اخیر پرداخته است.

به گزارش کلمه متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

برای خواندن متن کامل بیانیه به ادامه مطلب بروید.

بسم الله الرحمن الرحیم

پنجم آذرماه سالروز تاسیس بسیج مستضعفان از سوی امام خمینی و فرصتی است تا این نهاد موثر در تاریخ انقلاب اسلامی در معرض نگاهی دوباره قرار گیرد. بسیج چه بود و چه هست و چه باید باشد؟ بسیج را چه چیز ساخت و چه چیز نامدار کرد و قهرمان تمامی سلیقه‌ها و گرایش‌ها در دوره‌ای از تاریخ معاصر این سرزمین قرار داد؟ آن سابقه درخشان و دستاورد بزرگ که بسیج نامیده شد با بودجه‌های کلان و سلاح‌های گران به دست نیآمد. سازماندهی برتر نبود که از بسیج اسطوره ساخت و قدرت نظامی نبود که توانایی‌های بسیج را شکل داد، بلکه نیت‌هایی پاک و عمیق این بنای بلند را برافراشت و اسوه‌هایی را پرورش داد که هنوز هرگاه از آنان نام برده می‌شود گویندگان و شنوندگان، یاران پیامبر (ص) را به یاد می‌آورند.

علاوه بر این، بسیج در تاریخ انقلاب نماد و نهاد شجاعت و ایستادگی ملت ماست. سی سال پیش از این امام بسیج مستضعفان را در مقابله با احتمال حمله نظامی ابرقدرت ها به وجود آورد و این موثرترین اقدام ممکن برای پیشگیری از آن خطر بود. در این سه دهه هیچ سلاحی وجود نداشت که قدرت‌های بزرگ و کوچک مخرب‌تر از آن را در اختیار نداشته باشند و تنها چیزی که آنان را از گزند رساندن به این خاک منصرف و یا پشیمان می‌کرد ملاحظه شجاعت مردمی بود که از قدرت قدرتمندان نمی‌ترسیدند و در دفاع از آرمان‌ها و حقوق خود کوتاهی نمی‌ورزیدند. بسیج قابی بود که این چهره از ملت ما را به نمایش می‌گذاشت.

و بسیج جلوه‌گاهی بود برای ظهور یکپارچگی اقشار و سلیقه‌های گوناگون مردم ما. زمانی که پدر دلسوز ما این نهال را غرس می‌کرد گفت: «کشوری که بیست میلیون جوان دارد، باید بیست میلیون بسیجی داشته باشد». چنین هدفی چگونه می‌توانست تحقق بیابد اگر بسیج به یک سلیقه یا نحله یا فرقه یا قشر تعلق پیدا می‌کرد؟ بلکه مقصود او از ارتش بیست میلیونی ایجاد ‌آن ظرفی و رنگی بود که بتواند تمام، یا لااقل اکثریت عظیمی از رنگ‌های جامعه را در خود جمع کند؛ شبیه‌ترین چیز به پرچم‌های سالار شهیدان (ع) که هر ساله در کشور ما بلند می‌شود و همه اقشار مردم ما، حتی برخی از اقلیت های دینی را گرد خویش می‌آورد.

اگر بسیج به یکی از بزرگترین دستاوردهای تاریخی ملت ما تبدیل شد به خاطر توجه به چنین رمزهایی بود، والا از صرف یک نام چنین هنرهایی ساخته نیست؛ هنر تبدیل انسان‌هایی عادی به لشکر مخلص خدا، هنر پایدار ماندن و پیروز شدن با دستانی خالی و هنر محور و مایه وحدت و سربلندی یک ملت تاریخی و بزرگ قرار گرفتن.

اینک نیز داستان همین است. نوعی از نام‌ها و نشانه‌ها، نوعی از کلمات و ظواهر، نوعی از لحن‌ها و لهجه‌ها، نوعی از جملات و طلسم‌ها…. نیستند که مدرسه‌های عشق و انسان‌های بزرگ می‌سازند. تمامی بسیجیان نامدار و گمنامی که ایمان و ایران به آنان افتخار می‌کند به صرف ادای چند حرف در میادین سابقین قهرمان نشدند. آنان در بوته قرار گرفتند. و در این جهان کیست که در بوته‌های فتنه آزموده نشود؟

احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا آمنا و هم لا یفتنون.

آیا مردم گمان کردند همین که بگویند ایمان آوردیم به حال خود رها می‌شوند و در فتنه‌ها آزموده نخواهند شد؟

و لقد فتنا الذین من قبلهم و لیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین

به تحقیق کسانی را که پیش از آنان بودند آزمودیم و خداوند خواهد دانست کسانی را که راست گفتند و خواهد دانست آنانی را که دروغ‌گویانند.

اینک نوبت به وارثان باقری‌ها و باکری‌ها رسیده است. نسل جدیدی که بسیجی نامیده می‌شود امروز در بوته تاریک‌ترین شبهه‌ها و فتنه‌ها قرار دارد. آیا این نسل جدید نیز شبیه به کسانی هستند که جنگ جمل را در رکاب امیرمومنان (ع) مبارزه کردند؟ یا این قیاس‌ها واهی است و کسانی که این‌گونه قیاس می‌کنند بسیج را ماشینی سرکوبگر می‌‌خواهند برای زدن و گرفتن و آزار و حتی قتل انسان‌هایی که تنها جرمشان دعوت به دادگری است؟ چه کسانی جواب این سوال را می‌دانند؟ هویت آن سازمانی که اینک بسیج مستضعفان نامیده می‌شود به راستی چیست؟ دستگاهی بی‌نیت که بفرموده چشمانش را می‌بندد و دست ‌و پای خواهران و برادرانش را می‌شکند، یا نهادی مجهز به عمیق‌ترین بصیرت‌ها که می‌تواند در ظلمانی‌‌ترین شب‌های فتنه راه‌ را از بیراهه‌ تشخیص دهد؟ شب فتنه روز کسانی است که در پاسخ به این پرسش‌ها مردد مانده‌اند.

اذا التبست علیکم الفتن کقطع اللیل المظلم فعلیکم بالقرآن. پاسخ پیامبر (ص) را به تمامی این تردیدها بشنوید که وقتی فتنه همچون پاره‌های شب تاریک شما را فرا گرفت باید به قرآن رو کنید. قرآن شفیعی است که اگر به سود کسی شفاعت ‌کند از او پذیرفته خواهد شد و چون به رغم کسی شهادت ‌دهد تصدیق می‌شود؛ کتابی که هرکس آن را پیشوا و پیشارو بگذارد به بهشت می‌رود و کسانی را که به آن پشت کنند به سوی دوزخ می‌راند؛ کتابی که به سوی بهترین راه‌ هدایت می‌کند؛ کتابی که به روشنی و صراحت ما را فرمان می‌دهد تا با راستگویان باشیم.

یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و کونوا مع الصادقین

ای کسانی که ایمان آورده‌اید از خدا پروا کنید و با راستگویان باشید.

ولی اگر معلوم بود کدام گروه راستگو هستند که شب فتنه به پایان می‌رسید. در عین حال این قدر معلوم است که راستگویان دروغ نمی‌گویند. کسانی که در مبارزه سیاسی اصلی‌ترین شیوه‌شان دروغ گفتن است حتما راستگو نیستند؛ تقوا در همدستی‌ با آنان و ایمان سازگار با پیروی‌شان نیست. آیا در این چند ماهه هیچ دروغی نشنیده‌اید؟ ای جماعت مومنان! تقوا کنید و با راستگویان باشید.

بسیج چه بود و چه خواهد بود و چه باید باشد؟

بسیجی که امام می‌‌خواست در مقابل ملت قرار نمی‌گرفت، بلکه در کنار مردم و پشت‌سر آنان بود؛ بسیجی که فراتر از جناح‌ها عمل کند و بازوان بلندش همه اقشار را در بر بگیرد؛ بسیجی که از دوستی مردم لذت ببرد؛ بسیجی که به دنبال رفاقت و محبت و یگانگی مردم باشد؛ بسیجی که بدون توجه به اختلافات سلیقه‌ای خود با دیگران حافظ عرض و ناموس‌شان باشد، که آنان یا برادر او در دینند و یا نظیر او در آفرینش؛ بسیجی که حرمت حریم‌های خصوصی مردم راحفظ کند. امام بسیج را به عنوان ابزاری برای قدرت حاکمان نمی‌خواست، بلکه نهادی برای قدرت مردم می‌دید تا حاکمیت آنان بر سرنوشتشان تضمین نماید. قرار بود رفتار و اندیشه بسیجی در مردم اثر کند، نه آن که قدرت بسیج بر سر مردم فرود آید. قرار نبود بسیج جیره‌خوار دولت شود و به ازای دستگیر کردن مردم در اجتماعات پاداش سرانه بگیرد. افسوس بر بسیج اگر تا حد یک حزب سیاسی تنزل کند؛ این آن چیزی نیست که امام ما برای بسیجیان می‌خواست. قرار نبود بسیج به دستگاهی تبدیل شود که اختیار انتخاب و آزادی رای را از مردم بستاند.

برادران بسیجی من! کدام عیب و کاستی در آرزوهای امام برای بسیج وجود داشت که از آنها کناره گرفته ‌شود؟ و چرا باید چهره‌ای که با زحمات گذشتگان شما پدید آمد به کدورت‌ها آلوده گردد؟ شما خود با مردمید و از مردمید. مفاهیمی که فطرت مردم آنها را می‌پسندد چرا باید در نزد برخی از دوستان بسیجی ما نفرت ایجاد کند؟ کدام زشتی در نام‌هایی چون آزادی وجود دارد که وقتی بر زبان می‌آید قلب بعضی از آنان را مشمئز می‌کند، گویی که نام بزرگترین گناهان باشد؟ حال آن که هنوز بزرگترین میعادگاه‌ها در اکثر شهرهای ما به نام آزادی خوانده می‌شوند. مگر نمی‌گوییم عنوان‌هایی چون حقوق بشر، حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها، و امثالشان محمل‌هایی است تا قدرت‌ها ریاکارانه خویشتن را به آنها الصاق کنند و سیمایشان را زیبا جلوه دهند؟ چرا آنهایی که قاعدتا باید صاحبان اصلی و اصیل چنین آرمان‌هایی باشند از آنها فاصله می‌گیرند؟ مگر می‌خواهند مکتب‌شان کریه جلوه کند؟ چرا این مفاهیم را لعن می‌کنیم و ملاک بی‌دینی قرار می‌دهیم؟ دینی که چونان یک بوته گل دلخواه برای بشر ارمغان آورده شد، از بس که آموزه‌هایش ملایم و موافق با فطرت بود. مبادا آن را تبدیل به یک بوته خار کنیم تا هرکس با هر گوشه از آن تماس می‌گیرد زخمی شود؛ زخم‌هایی از نوع آنچه جوانان ما در خیابان‌ها می‌بینند.

بسیج نیز سی سال پیش از این همچون یک بوته گل و یک پارچه نور متولد شد. آیا اگر کسی رجعت به آن عهد نورانی و نخستین را بخواهد به انقلاب پشت کرده است و دست به براندازی نظام زده است؟ آیا اگر کسی بازگشت به نسخه اصیل انقلاب اسلامی را طلب کند، آیا اگر کسی خواستار آن اسلام ناب محمدی که امام منادی و معرف آن بود باشد و از خرافه‌پرستی‌ها و قشری‌گری‌هایی که با نام دین به مردم فروخته می‌شود بیزاری بجوید، آیا اگر کسی اجرای بدون‌تنازل قانون اساسی را دنبال کند، آیا اگر کسی از وفاداری به عهدهای ایمانی و انسانی بپرسد جز به دادگری فراخوانده است؟ آیا چنین کسانی باید در خیابان‌ها کتک بخورند، در زندان‌ها شکنجه ببینند و به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شوند؟ آیا اسلام و قرآن اجازه می‌دهد مردمی که با مسالمت حاکمانشان را به عدالت امر می‌کنند کشته شوند؟

و یقتلون الذین یامرون بالقسط من الناس فبشرهم بعذاب الیم

و مردمی را که به دادگری امر می‌کنند به قتل می‌رسانند، پس آنان را به عذابی دردناک بشارت ده.

بسیج چه بود و چه خواهد بود اگر به مسیری که پیش‌رویش گذاشته شده است ادامه دهد؟ آن نیرویی که یک زمان نماینده شجاعت ملت ما بود آیا اینک به کار گرفته شود تا ایرانیان را بترساند؟ کاملا پیداست که آخرین و تازه‌ترین راهبرد اقلیت اقتدارطلب ایجاد هراس در مردم است. آیا لباس‌های مخوف می‌پوشند و ‌در خیابان‌های شهر آرایش‌های نظامی به خود می‌گیرند تا هم‌وطنانشان را مرعوب کنند؟ یا مردم را می‌ترسانند چون خود می‌ترسند؟ یا فرزندان انقلاب را به هفت سال و ده سال و پانزده سال زندان محکوم می‌کنند تا به خود تسلی داده باشند؟ و فکر نمی‌کنند که با این رفتارهای کوته‌بینانه چگونه امنیت ملی کشور را در معرض خطر قرار می‌دهند.

کافی است مردم بترسند تا پای قدرت‌ها به مرزهای این بوم باز شود. کافی است سمعه شجاعت این ملت خدشه‌دار گردد و بیگانه در دلاوری و استواری آنان تردید کند تا خواب های سی ساله تعبیر شود. به دو کشور همسایه ما که اینک در اشغال خارجی قرار دارد نگاه کنید. در هر دو آنها نخست مردم ترسانده شدند و ترسیدند. ظاهرا قدرت‌ها با شعار آزادی‌بخشی به این دو کشور قدم گذاشتند، در عین‌حال که وقتی ابوغریب‌ها را به راه می‌انداختند طمع خویش را در چهره‌های وحشت‌زده مردم پنهان نکردند. آنها با صراحتی که بیشتر از آن ممکن نبود به مردم این دو کشور می‌گفتند شما همان‌هایی هستید که از صدام و طالبان وحشت داشتید، پس اینک حق آن است که از سلاح‌های رعب انگیزتر ما بیشتر بترسید. حتی تروریست‌های افراطی هنوز به آن امید که بتوانند همچون خونخواران پیش از خود بر هراس مردم این کشورها حکومت کنند آنان را بیرحمانه می‌کشند. قربانیان ددمنشی‌های صدام و طالبان هنوز دارند تاوان ترس خود را می‌پردازند، کما این که ملت ما هنوز امنیت و آرامش خویش را مرهون شجاعت و استحکامی است که در طول سی سال گذشته به نمایش گذاشت.

حال کسانی در داخل کشور می‌خواهند این سرمایه را از ما بگیرند. در مقابل نمایش‌های آنان مردم یا نمی‌ترسند، که نمی‌ترسند، و این آخرین حربه هم از آنان سلب می‌شود، و یا خدای ناکرده می‌ترسند. در آن صورت آیا اسباب‌بازی‌های جنگی از تمامیت این کشور حفاظت خواهدکرد؟

بسیج در تاریخ معاصر ما نه فقط یک نام، بلکه یک عملکرد بود که هرگز از آن بی‌نیاز نمی‌شویم؛ تا جایی که اگر معدودی از متصدیان این عملکرد ماموریت‌های خود را فراموش کنند لازم است ما مردم خود آنها را بر عهده بگیریم. ضرورتی، حتی به مراتب مهم‌تر از آرمان‌های جنبش سبز ما را مجبور می‌کند که اجازه ندهیم کسی در ترسیدن ما طمع کند.

و بدانیم که بالاتر از سیاهی رنگی نیست. ترساندن آخرین تیر ترکش است. مخالفانتان اشتباه کردند و در مقابل مسالمت و مقاومت شما آن را به کار بردند تا اگرکارگر نشود چاره‌ دیگری نداشته باشند. چاره راستین آنها هم خود شمایید، روزی که از مخالفان خود بپرسید آیا پرچم‌های رنگارنگ شما نیز به معنای اصرار بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی است، و اگر آری گفتند آنها را بپذیرید. آن روز وقتی است که همه با هم سبز می‌شویم.

میر حسین موسوی

۱۳۸۸/۰۹/۰۴

در دیدار با خانواده عرب سرخی مطرح شد:‌

زهرا رهنورد: دربند کردن زنان جفای بزرگی در حق آزادی و آرمان‌های اسلامیست

زهرا رهنورد، نویسنده و استاد دانشگاه در بند کردن زنان را «جفای بزرگی در حق آزادی و آرمان‌های اسلامی» خواند و خواهان آزادی فوری و بی‌قید و شرط همه زنان زندانی شد.

به گزارش پارلمان نیوز، خانم زهرا رهنورد که روز دوشنبه به اتفاق همسرش میرحسین موسوی به دیدار اعضای خانواده فیض‌الله عرب‌سرخی از اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که بیش از چهار ماه است در زندان به سر می‌برد، رفته بود، در سخنانی خواستار آزادی بی‌قید و شرط همه بازداشت‌شدگان حوادث پس از انتخابات شد و گفت: «زندانی کردن وجهه بسیار بدی برای نظام جمهوری اسلامی به مردم ارائه می‌دهد»..

زهرا رهنورد

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به بازداشت شماری از زنان و به ویژه فعالان سیاسی و مطبوعاتی اظهار داشت:«در بند کردن زنان آزاد اندیش چه آنان که برای رفع تبعیض مبارزه کرده و زندانی شده‌اند و چه آنانکه در جنبش سبز پیشتاز بوده‌اند ، جفای بزرگی در حق آزادی و آرمانهای اسلامی است . لذا همینجا، آزادی بی قید و شرط همه زندانیان، بخصوص خواهان آزادی فوری زنان زندانی هستم.»

در جریان اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ریاست جمهوری در ایران زنان حضور چشمگیری داشته‌‌اند و شمار زیادی از فعالان سیاسی، مطبوعاتی و زنانی که برای دستیابی به حقوق برابر با مردان مبارزه می‌کردند، بازداشت شده‌ و چندین نفر از آنان همچنان در بازداشت به سر می‌برند.

زهرا رهنورد با تاکید بر حضور گسترده زنان ایرانی در «جنبش سبز» افزود: «در شرایط فعلی زنان ایران از پتانسیل بالای فکری – علمی – اجرایی و مبارزاتی برخوردارند و در جنبش سبز نیز پیشتاز بوده‌اند. زنان نه تنها به منافع ملی کشور خود می‌اندیشند و در راه تحقق آن و آرمان‌های دموکراتیک فعالیت می‌کنند، بلکه در رابطه با رفع تبعیض نیز مطالبات خود را پیگیری می‌کنند.»

از سال‌ها پیش گروهی از فعالان حقوق زنان در ایران با به راه انداختن «کمپین یک میلیون امضا» برای دستیابی به حقوق برابر با مردان در جامعه ایرانی تلاش می‌کنند که این اقدام در سطح جهان نیز مورد توجه فراوان قرار گرفته است.

برای دیدن ویدئو شعار نویسی در دانشگاه شریف به ادامه مطلب بروید.

رئیس‌جمهور سابق کشورمان با تاکید بر اینکه امروز کسانی که برای انقلاب زحمت کشیده‌اند در  یك جنگ روانی و ایجاد فضای امنیتی به عنوان دشمن و منحرف معرفی می‌شوند، تاکید کرد:«با هدایت این اعتراض آرام و مدنی در مسیر صحیح بسیاری از امور اصلاح خواهد شد و ای کاش حاکمیت خود از آقای موسوی برای هدایت این جنبش در مسیرصحیح دعوت می‌کرد.»

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز» به نقل از روابط عمومی دفتر حجت الاسلام و المسلمین سیدمحمد خاتمی، وی در دیدار با جمعی از فعالان دانشجویی دانشگاههای تهران،صنعتی شریف،علامه طباطبایی و امیركبیر گفت:«از دیدار شما عزیزان خیلی خوشحالم؛معتقدم دیگران هم که در این نظام مسئولیت دارند چه خوب است حرف‌های همه را بشنوند.»

سید محمد خاتمی تصریح کرد:«اگر ما بخواهیم جامعه را اداره کنیم باید رابطه را گسترده‌تر و وسیع‌تر کنیم نه اینکه از کانال‌های خاص این ارتباط وجود داشته باشد و مسئولان نباید انتظار داشته باشند که  فقط آنچه مورد تایید آنهاست بیان شود؛چون اگر آنها همه حرف‌ها را بشنوند شاید اصلاحات بزرگی در کار ایجاد شود.»

رئیس دولت اصلاحات با بیان اینکه «این جلسات می‌تواند گره گشا و راه گشا باشد»، اظهار داشت:« با این حال متاسفانه برگزاری این جلسات محدودیت دارد كه امیدوارم شاهد گشایش در این زمینه باشیم.»

رئیس بنیاد باران یادآور شد:«متاسفانه این محدود کردن‌ها سبب شده است كه احیاناً عکس‌العمل‌هایی که ما و شما  نمی‌پسندیم در دانشجویان و دیگر بخش‌های جامعه پیدا شود.»

خاتمی ادامه داد:« وقتی دانشجویان می‌بینند کسانیکه آنها می‌خواهند به دانشگاه بیایند، نمی‌توانند بیایند و حق ندارند صحبت کنند و دیگرانی می‌آیند و حرف‌هایی می‌زنند که مطابق برداشت اکثریت دانشجویان نیست با آنها برخوردهایی می‌شود که مورد قبول ما نیست.»

رئیس‌جمهور سابق کشورمان با طرح این سئوال که «منشا این مسائل چه بوده و چرا این چنین شده است؟»، گفت:«اگر شعاری در متن جامعه مطرح می‌شود که اکثریت جامعه نمی‌پسندند فوری نگوییم بیگانگان و دشمنان دخالت كرده‌اند. البته در فضای ناسالم دشمن هم سوء استفاده خواهد كرد ولی بعضی رفتارها عکس العملی است نسبت به رفتارها و سیاست‌هایی که اعمال شده است و اگر این سیاست‌ها نبود مطمئنا چنین عکس‌العمل‌هایی‌نبود.»

رئیس موسسه بین المللی گفتگوی فرهنگ‌ها و تمدنها در ادامه اظهار داشت:«اگر افراط و تفریط در جامعه پیش می‌آید معقول این است ما علل و عوامل پیش آمدن اینها را ببینیم و اگر واقعا دلسوز هستیم، در صدد حل آنها برآییم.با معلول برخورد کردن سبب می‌شود مشکل بسط پیدا کند و گسترش یابد.»

سیدمحمد خاتمی ادامه داد:« اگر حرکت و اعتراض آرام و مدنی، حق مسلم و قانونی مردم است، اگر در مسیر خود هدایت بشود می‌تواند اصلاح‌کننده بسیاری از امور باشد.»

وی هشدار داد:«اگر با این حرکت و اعتراض مدنی برخورد شود، ممکن است اعتراض مدنی به آن گستردگی وجود نداشته باشد ولی چون اصل تقاضا و طلب در جامعه وجود دارد و مورد سرکوب قرار گرفته است بصورت‌های دیگری بروز و ظهور پیدا می‌کند که آن وقت همه در این زمینه زیان می‌کنند.»

دیدار سید محمد خاتمی با دانشجویان دانشگاه های تهران

رئیس دولت اصلاحات یادآور شد:«در همین انتخابات اخیر اشتیاق همه اقشار بخصوص جوانان سبب شد انتخابات با شکوهی صورت بگیرد که اگر این امر نبود انتخابات شکوه نداشت و فراگیری حضور مردم در صحنه انتخابات نبود.»

خاتمی با یادآوری این نکته که «نتیجه انتخابات مورد سئوال بسیاری از افراد جامعه بود»،افزود:«این سئوال با انکار آن از بین نمی‌رود یا امر باطل با فریاد کردن آن درست نمی‌شود، با برچسب زدن خائن،با برانداز و سرکوب کردن او، سئوالی در جامعه از بین نمی‌برد.»

رئیس‌جمهور سابق کشورمان تصریح کرد:«باید بررسی کرد و دید که آیا این سئوال درست است یا خیر؟»

رئیس بنیاد باران سپس گفت:«مردم سالم‌ترین و نجیبانه‌ترین حركت را از خود نشان دادند كه نشانه بلوغ در رشد این ملّت است،صدها هزار نفر از مردم بسیار آرام و بدون ساماندهی آمدند و اعتراض ساده‌ای کردند ولی متأسفانه حوادثی كه بدنبال آن پیش آمد سبب افزایش بی اعتمادی شد و نیز منشاء پیدایش یك نوع رگه‌هایی از حركت‌هایی كه سرانجامش معلوم نیست چگونه شود. هنوز هم راه برای درمان خدشه‌دار شدن اعتماد بخش‌های مهمی از جامعه بسته نیست.»

رئیس‌جمهور سابق کشورمان تاکید کرد:«همه تلاش من در این مدت چه در زمان مسئولیت و بعد از آن این بوده که به این موضوع بپردازم که جنبش ایرانی یک حرکت خلق‌الساعه نیست، یک التهاب عاطفی نیست که با یک انگیزه روانی به وجود بیاید و مثلا با ترس از بین برود، بلکه بسیار عمیق و گسترده‌ است اگر این را درک کنیم و بفهمیم کجا هستیم می‌توانیم به سوی آینده روشن حركت مطمئن داشته باشیم.»

دیدار سید محمد خاتمی با دانشجویان دانشگاه های تهران

وی تصریح کرد:«مردم ما زندگی می‌خواهند، می‌خواهند تأمین مالی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی داشته باشند، همه این خواست‌ها را همه جوامع دارند، ولی در ورای این ؛ یک نوع وجدان عمومی وجود دارد؛ واقعا مردم ما آزادی می‌خواهند منظورم از آزادی ولنگاری نیست، بلكه به خاطر رنجی كه از استبداد كشیده‌اند می‌خواهند حاكم بر سرنوشت خود باشند و انقلاب اسلامی را كه گشاینده این راه است بزرگ می‌دارند.»

رئیس بنیاد باران با یادآوری این نکته که «نقش روشنفکر، گسترش گفتمان آزادی به صورت آگاهانه در جامعه است»، گفت:« خواسته دیگر ملت ما  استقلال است، چون از استعمار و وابستگی به بیگانه لطمه دیده‌اند.»

خاتمی خواسته دیگر مردم ایران را پیشرفت ایران عنوان کرد و افزود:« کشور ما به دلیل مسائل تاریخی و استبدادزدگی به هر حال کشوری جهان سومی است و ایران و ایرانی نمی‌خواهد عقب افتاده باشد چرا که ایرانی شایسته پیشرفت است.»

رئیس دولت اصلاحات با تاکید بر اینکه «ما آزادی، استقلال و پیشرفت می‌خواهیم»، اظهار داشت:«البته در عمق وجدان همه ما عدالت خواهی وجود دارد، عدالت هم به معنی عام کلمه است، گرچه از همه اینها سوء استفاده شده است.»

وی یادآور شد:«عدالت برای مدتی به خاطر غلبه تفکر سوسیالیستی در جامعه ما فقط بصورت اقتصادی و آن هم اقتصاد مصرفی به حساب آمده و در این اواخر هم که از اقتصاد مصرفی فراتر رفته بصورت اقتصاد صدقه‌ای در آمده است، در حالیکه عدالت خیلی وسیع تر از اینهاست.»

خاتمی جنبه‌های مختلف عدالت را علاوه بر عدالت اقتصادی،عدالت سیاسی، عدالت قضایی، عدالت اجتماعی و عدالت حقوقی عنوان کرد.

رئیس موسسه بین‌المللی گفتگوی فرهنگ‌ها و تمدن‌ها در بخش دیگری از سخنانش گفت:«ما ملتی دارای سابقه،فرهنگ و سنت هستیم و ریشه ما در آن سنت است. ریشه سنت ما به شدت تحت تاثیر اسلام است و اسلام بر آن اثر گذاشته است.»

دیدار سید محمد خاتمی با دانشجویان دانشگاه های تهران

وی افزود:«در عمق وجدان ما فرهنگ اسلامی سازنده هویت تاریخی ما بوده حتی غیر مسلمانان، چرا که در تمدن اسلامی غیر مسلمان‌ها هم نقش مهمی داشته‌اند.»
رئیس بنیاد باران تصریح کرد:«ما یک هویت تاریخی داریم كه اسلامی است.»

وی ادامه داد:« وقتی این هویت با خواست تاریخی همسو شد، آن وقت می‌تواند معجزه بیافریند؛همچنانکه در انقلاب اسلامی معجزه آفرید یعنی خواست تاریخی با هویت تاریخی آزادی‌خواهی، استقلال‌طلبی پیشرفت‌خواهی، عدالت خواهی با گرایش اسلامی که در جامعه وجود داشت مومنان و دیگران را به صحنه آورد.»

خاتمی در بخش پایانی سخنانش باردیگر به مسائل روز اشاره کرد و گفت:«امروز همان آدم‌هایی که برای انقلاب زحمت کشیده‌اند، مورد جفا قرار می‌گیرند و با یك جنگ روانی و ایجاد فضای امنیتی به عنوان دشمن و منحرف معرفی می‌شوند و با آنها برخورد می شود البته هر نظامی با کسانی که قصد براندازی دارند باید برخورد کند ولی با خود افراد که درون نظام هستند نباید چنین برخوردی کرد.»

وی تاکید کرد:«دور افراد خط کشیدن و دایره خودی را محدود کردن و بخش‌های مهمی از جامعه را خارج از دایره خودی معرفی کردن بی‌انصافی است.این رفتارها باعث می‌شود اصل مساله زیر سئوال برود.»

رئیس دولت اصلاحات ادامه داد:«جمهوری اسلامی که مردم می‌خواستند جمهوری بود که خواست‌های تاریخی مردم را برآورده سازد، آزادی، استقلال،پیشرفت و انتقاد و آزاد بودن انتخابات جزء مشخصات آن جمهوری بود.»

سیدمحمد خاتمی با تاکید بر اینکه «ما باید روی اصول و معیارهای خودمان بایستیم»، گفت:«البته نمی‌خواهیم خشونت باشد، می‌خواهیم طوری باشد که مردم به نظام اعتماد داشته باشند، حکومت به مردم اعتماد داشته باشد که متاسفانه این امر لطمه دیده است و این برای ما مشکل است و بیشتر هم دست حاکمیت است که آنرا تغییر بدهد.»

وی تصریح کرد:«نمی‌شود فضای دانشگاه را بست، دانشگاه باید نقد کند انتقاد کند و آزاد باشد، دخالت نیروهای خارج از دانشگاه در دانشگاه غلط است.»

رئیس بنیاد باران یادآور شد:« چیزهایی مورد غفلت قرار گرفته است؛ شعار ما در انتخابات تغییر بود، هم تغییر فضای جامعه و هم تغییر نحوه مدیریتی که در جامعه است چرا که ما معتقدیم این نحوه مدیریت منابع مادی ملی دینی و اجتماعی جامعه لطمه می‌زند. این تغییر دقیقاً در جهت آرمانهای انقلاب و مصالح ملّت و تقویت نظام است.»

وی افزود:«با این روش مدیریت نتیجه کار هم معلوم است، این نتیجه باید تغییر کند، آن‌وقت این همه هزینه بپردازیم برای تداوم همین روش و اگر کسی گفت این کارهایی که می‌شود بر خلاف مصالح انقلاب و کشور و خلاف موازین قانون اساسی و مصلحت تک تک افراد است باید تغییر بکند، او را برانداز معرفی کنیم؟»

دیدار سید محمد خاتمی با دانشجویان دانشگاه های تهران

رئیس‌جمهور سابق کشورمان یادآور شد:«امروز در جامعه مشکلات فراوانی وجود دارد، روز‌به‌روز عرصه بر طبقات محروم تنگ می‌شود، اتفاقا یکی از راه‌هایی که ما معتقد بودیم این بود که وضع مملکت به صورتی در بیاید که جامعه ما از نظر اقتصادی، حیثیت بین‌المللی،موقعیت بالاتری پیدا بکند.»

خاتمی تاکید کرد:« همه باید تلاش کنیم جامعه از این وضعیت امنیتی-نظامی بیرون بیاید.صحبت کردن نباید هزینه داشته باشد.»

وی افزود:«اگر ما بخواهیم در عرصه حضور داشته باشیم باید انتخابات هم از نظر ضوابط و هم از نظر اجرا طوری باشد که اطمینان‌بخش باشد و اگر نباشد دیگر حضور ما معنا ندارد، بر فرض که، مردم را دعوت کنم به حضور در انتخابات؛ چه کسی پای صندوق‌ها می‌آید؟اگر دلشان می‌سوزد و  ما هم می‌خواهیم مردم بیایند باید وضعیت سیاسی و نحوه برگزاری انتخابات تغییر کندو ایت تغییر دقیقا در چارچوب قانون اساسی و نیز معیارهای اصیل انقلاب اسلامی مردم است،ما مردم‌سالاری به معنای واقعی‌اش را می‌خواهیم كه انقلاب نوید آن را داد.»

سیدمحمد خاتمی با بیان اینکه تغییر فضا به نفع همه است، خاطر نشان کرد:«کاش حاکمیت می‌گفت آقای موسوی بیا به صحنه و این جنبش را مدیریت کن که جنبش از مسیر خودش منحرف نشود نه اینکه این همه محدودیت ایجاد شود و این حجم ناسزا گفته شود.»

در این دیدار  از سوی دانشجویان بر ضرورت حفظ وحدت و تعامل هرچه بیشتر رهبران جنبش سبز تاکید شد.

سپس دانشجویان خواستار تبیین هرچه بیشتر اصول و مطالبات این جنبش از سوی رهبران جنبش و علی الخصوص سید محمد خاتمی شدند.

دیدار سید محمد خاتمی با دانشجویان دانشگاه های تهران

____________________

شعار نویسی در دانشگاه شریف

 عصر روز گذشته، مهندس میرحسین موسوی به منزل آقای کروبی رفت تا ضمن احوال‌پرسی و دل‌جویی از ایشان بابت حوادث رخ‌داده در روز ۱۳آبان، درباره رفتارهای انجام شده با مردم و به‌خصوص زنان در این روز نیز با هم گفتگویی داشته باشند.

برای خواندن گزارش این دیدار به ادامه مطلب بروید.

به گزارش”کلمه” + تغییر ، درابتدای این دیدار آقای موسوی، ضمن ابراز انزجار از رفتارهای انجام شده توسط نیروهای لباس شخصی، در روز ۱۳‌آبان، با آقای کروبی، گفت: «من از این حمله‌ای که به شما شد بسیار متاثر شدم. اما رفتار شما، نشان‌دهنده اوج روحیه شجاعت و ایستادگی شما و مردم است». آقای کروبی هم در پاسخ ضمن تشکر از این ابراز هم‌دردی، رفتار مردم را بسیار محبت‌آمیز توصیف کرد.

آقای کروبی در ادامه گفت: «من هم اگر خود را جای حکومت بگذارم، اصلا توجیه نمی‌شوم که چرا باید چنین رفتاری با مردم صورت بگیرد. عمری ازمن گذشته، حداقل ۱۵ سال با رژیم پهلوی رسما مبارزه کردم. البته من در این راه، سرباز کوچکی بودم. اما تظاهرات دیدم، راهپیمایی دیدم، زندان و فرار کشیدم. یادم می‌آید حدود سال ۴۱ بود که نهضت آزادی اوج گرفته‌بود. آن‌زمان هم چنین تظاهراتی در تهران و جلوی دانشگاه انجام می‌شد. دانشجویان شعار می‌دادند، پلیس هم می‌آمد و متفرق می‌کرد. چنین برخوردهایی نبود. من اعلام کردم که روز ۱۳آبان می‌آیم. ولی هرجا هم مصاحبه کردم، گفتم که مواظب باشید که طوری رفتار کنید که به کل نظام برنخورد و از روز قبل هم پیغام‌هایی آمد که در مراسم شرکت نکنید. بنا است با شما برخورد شود و صبح روز حرکت هم نامه‌ای ارسال شد از یک سازمان امنیتی، مبنی بر این‌که گروه تروریستی ریگی قصد انجام عملیات انتحاری را دارند بدین جهت به محافظین گفتم هرکس مایل نیست و احساس خطر می‌کند، مرا همراهی نکند. ولی من به‌خاطر عهدی که با مردم مبنی‌بر شرکت در مراسم کرده‌ام، باید حضورپیداکنم.»

آقای کروبی سپس درباره ماجرای حمله به وی و محافظش گفت: «وقتی دیگر رفتن با ماشین امکان‌پذیر نبود، پیاده شدیم و درکنار مردم قرار گرفتیم. در همان‌جا شروع‌کردند به زدن مردم. به‌سمت میدان ۷تیر در حرکت بودیم که ناگهان من دیدم که سر محافظم شکاف برداشته و از آن خون جاری شده‌است. اول فکر کردم که با باتوم به سرش کوبیده‌اند. اما بعد فهمیدم که در اثر شلیک مستقیم گاز اشک‌آور به سمت ما و برخورد آن به‌سر محافظم، این وضعیت پیش آمده‌است. در همین حین دیدم چیزعجیبی در جلوی پایم است. دیدم دارم خفه می‌شوم. انگار تمام صورت، ریش و ابروهایم گرگرفته است. من در جریان انقلاب حداقل ۲۰ بار گاز اشک‌آور خورده‌ام. اما این، گاز اشک‌آور نبود.»

آقای کروبی ضمن غیرمتعارف بودن تعدادی از شعارهایی که مردم می‌دادند، گفت: «یکی از استادان روز بعد این‌جا آمد و گفت از شعارهایی که مردم می‌دادند من بی‌اختیار اشکم درآمد. ببینید این کسانی که مردم را کتک می‌زنند، کار را به کجا رسانده‌اند که مردم را تحریک به شعارهای افراطی می‌کنند. من هم واقعا نمی‌دانم که این چه خدمتی است که این‌ها دارند به رهبری می‌کنند. خب اگر این تظاهرات مسالمت‌آمیز برگزار می‌شد، عده‌ای می‌آمدند و می‌گفتند مرگ بر آمریکا، عده دیگری هم بودند که فریاد الله اکبر می‌دادند و همه‌چیز هم تمام می‌شد.»

وی در ادامه افزود: «من گاهی شک می‌کنم که این‌ها خودشان افرادی را بین جمعیت می‌فرستند تا از این احساس هیجان سو استفاده کنند و مردم را تحریک به رفتارهای خشونت‌آمیز بکنند تا بهانه‌ای برای حمله به مردم پیدا کنند. مردم باید از رفتارهای خشونت‌آمیز بپرهیزند.»

آقای کروبی سپس به حملات کیهان و سایر روزنامه‌های زنجیره‌ای علیه ایشان و آقای موسوی پرداخت و گفت: «من ۵۰سال است که در جریان این انقلاب هستم. روزی که حضرت امام فوت کردند، ۵تا حکم از ایشان داشتنم. شما هم که نخست‌وزیر امام بودید. این روزنامه‌های زنجیره‌ای تهمت و انگ‌ می‌زنند که من و شما از اسلام و انقلاب خارج شده‌ایم. اما با نوشته‌های آن‌ها که ما از اسلام و انقلاب خارج نمی‌شویم. منتها من نمی‌دانم این چه برخوردی است که آن‌ها خودشان را میزان‌الاعمال و امیرالمومنین می‌دانند؟ اگر زمانی که ما روزنامه‌داشتیم، می‌نوشتیم که مثلا آقای عسگراولادی یا مرتضی نبوی ضدانقلاب هستند، حالا این آقایان ضد انقلاب می‌شدند؟»

آقای کروبی درباره نحوه برخورد‌های خشن با زنان هم افزود: «یادم می‌آید در زمان پهلوی وقتی می‌رفتیم یک اداره‌ای یا جایی در صف بودیم، وقتی خانمی وارد می‌شد، متصدی آن‌جا می‌گفت اجازه بدهید اول کار خانم را راه‌بیاندازم. یا توی اتوبوس‌ها که مختلط بود، مردها بلند می‌شدند که خانم‌ها بنشینند. اما حالا درجمهوری اسلامی با زنان به قدری با خشونت رفتار می‌شود که اخبار متواتری از زدن بانوان با باتوم به اطلاع می‌رسد. من واقعا نمی‌فهمم که دستور چنین رفتارهایی علیه مردم، از کجا صادر می‌شود.»

مهندس موسوی نیز در این دیدار، در توصیف حضور مردم در روز ۱۳ آبان گفت: «وقتی صبح آن روز از خانه به سمت فرهنگستان هنر می‌آمدم، دیدم که جلوی دانشگاه تهران، آن‌قدر نیرو چیده‌اند که انگار لشگرکشی شده‌است. با‌خودم گفتم اگر امروز حتی یک‌نفر هم بیرون نیاید، باز هم این نشان‌دهنده قدرت جریان سبز است.»

مهندس موسوی درباره برخورد لباس‌شخصی‌ها با وی گفت: «حدود ساعت ۹ صبح، تعدادی جلوی فرهنگستان جمع شدند و شروع‌کردند به شعاردادن. سپس تعداد زیادی موتورسوار لباس شخصی، جلوی هر دو درب فرهنگستان در خیابان ولی‌عصر و خیابان صبا را سد کردند که مانع خروج من شوند و با بستن درب پارکینگ، کاری کردند که من سعادت نداشته‌باشم که به جمع مردم بپیوندم و در این اجرمعنوی شریک بشوم.»

مهندس موسوی در ادامه افزود: « این افراد می‌خواستند با ممانعت از حضور من در میان مردم، قدرت‌نمایی بکنند، ولی در نهایت این مردم بودند که قدرت‌شان را نشان دادند. این‌ها باید حق مردم را بشناسند. شرکت در این تظاهرات چه ایرادی داشت؟ مردم می‌آمدند و آرام شعارهای‌شان را هم می‌دادند. پخش فیلم‌های این رفتارهای خشونت‌آمیز و حمله به مردم و باتوم‌زدن به سروپای خانم‌ها عاقبت خوشی نخواهد داشت.»

مهندس موسوی اضافه‌کرد: «این جنبش عظیم از ارزش‌های بنیادی دفاع می‌کند. می‌گوید دورغ نگویید و می‌گوید دروغ محکوم است، تقلب محکوم است. کسانی‌که مردم را می‌زنند، فکر نکنند می‌توانند با ترساندن، مردم را خانه‌نشین کنند. اسلام به مردم یاد داده‌است که در راه‌حق از چیزی نترسند. تصور این‌که سرکوب حلال مشکل است، اشتباه است. سرکوب، شورش را از بین می‌برد ولی آن‌چه ما در کشور شاهد آن هستیم، شورش نیست. بلکه درخواست حقوق قانونی است.»

آقای موسوی افزود: «شعارهای ساختارشکنانه، اغلب متاثر از خشونت نیروهای امنیتی است که با ناجوانمردی به پیر و جوان و زن و مرد، حمله می‌کنند. مخصوصا حمله به زنان، اوج شکستن سنت‌های مرسوم جامعه ماست.»

موسوی گفت: «راه‌سبز، سرکوب را محکوم می‌کند و خود نیز گرفتار خشونت نخواهد شد. همه مردم متوجه هستند که سلاح ما، شعارهای مسالمت‌آمیز و عقلانی ماست. اگرچه دراین راه دچار خسارت هم بشویم. ما اجرای بدون تنازل قانون اساسی را می‌خواهیم. ما آزادی زندانیان سیاسی را می‌خواهیم. ما تضمین انتخابات‌های سالم را می‌خواهیم. ما تامین آزادی‌های مطبوعات و رسانه‌ها و آزادی عقیده و بیان را می‌خواهیم. اسلام دین منطق است. دین شکستن قلم‌ها و بستن فله‌ای روزنامه‌ها نیست. مردم ما تجربه تاریخی نصب گل به سر تفنگ‌ها را دارند. امروز هم گرچه مورد حمله قرار می‌گیرند، می‌دانند که قدرت عقل و مسالمت، بر قدرت سلاح‌های گوناگون غلبه خواهد کرد.»

مهندس موسوی اضافه کرد: «علی‌رقم این صف‌آرایی نظامی-امنیتی غیرعادی، وسعت حضور مردم و پراکندگی آن در بیشتر نقاط تهران و بعضی از شهرهای کشور، نشان می‌دهد که حضور مردم جنبه احساساتی ندارد، بلکه ناشی از دلسوزی و عقلانیت برای آینده کشور است.»

دوستان شهرستانی می توانند برای بحث و تبادل نظر در مورد مسیر راهپمیایی 16 آذر در اینجا بحث کنند(+ درصورتی که عضو نیستید ثبت نام کنید)

مسیر های راهپیمایی برای 16 آذر تهران

مسیر راهپیمایی 16 آذر برای تهران

اعلامیه 16 آذر

فایل PDF اعلامیه 16 آذر

فایل PDF اعلامیه 16 آذر برای دانشگاه ها

این مطلب به تدریج کامل می شود.

منتظر دیدگاه های سبز شما هستم.

مجموعه کاملی از پوستر ها را می توانید در ادامه مطلب مشاهده کنید.

دریافت پوستر های 16 آبان در قالب فیلم با پسوند wmv

1-دریافت پوستر های 16 آبان در قالب فیلم-کیفیت بالا

2–دریافت پوستر های 16 آبان در قالب فیلم-کیفیت پایین

گذرواژه:www.mirfreedom.wordpress.com

مشاهده فیلم:

کیفیت بالا

کیفیت پایین

چند راه مفید:

1.شعار نویسی در تهران و شهرستانها زیادتر شود
2.بحث و گفت و گوی سیاسی در محافل دانشجویی،خانوادگی،اداری،ا موزشی،تجاری و… گسترش یابد
3.تشویق و تبلیغ برای گرایش مردم به روزنامه های اصلاح طلب
4.ایجاد دوباره فضای قبل انتخابات در شهرها:استفاده از نماد سبز،حضور شبانه در خیابانها و…

مشکلاتی که زمان تجمعات داریم: 1 عدم هماهنگی کامل گروه ها 2 منحرف شدن مسیر و ساعت تجمع به دلیل شایعات و توطئه های رژیم 3 عدم تقسیم وظایف: تنظیم گروه ها، چگونگی شعارها، عکس و فیلم گرفتن به نظر من بهتر است که گروه های مختلف تقسیم وظیفه کنند مثلا تعدادی مسئول مستقر شدن در محل های مناسب برای فیلم برداری باشند، تنظیم شعارها ، مسیر راهپیمایی، روحیه دادن به گروه و نکته ای که به نظر من خیلی مهمه اینه که وقتی بهمون حمله میشه فرار نکنیم اینطوری نتیجش متفرق شدن جمعیته و بس. بهتره که بچه ها کوچه های فرعی رو درست بشناسن و مواظب باشن که توی کوچه های بن بست و یا خیابان های محاصره شده گیر نیفتن. این نکاتی بود که به ذهنم رسید چون این مشکلات حداقل برای ما بچه های سبز زیاد پیش آمده

از شما دوست عزیز در خواست می شود بهترین مکان برای تجمع در 16 آذر را بگوئید

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

16 آذر

____________

فراخوان طرح و ایده برای همراهی مردم و دانشجویان در ۱۶ آذر سبز

بیست و دو سال پس از آن که خون سه آذر اهورایی بر سرسرای دانشکده فنی ریخت، کسی مثل علی شریعتی می‌نوشت که اگر اجبارش به زنده ماندن نبود، خود را در اعتراض به این ددمنشی استعمار و عمال داخلی اش مقابل دانشگاه آتش می‌زد. اگر او آن روز چنین کرد، ما امروز چه باید بکنیم، با خون بر زمین ریخته سه که نه، صدها هم‌وطنی که دانشجویانی همچون اعرابی‌ها، روح الامینی‌ها، آساها، بروایه‌ها، غنیان‌ها، آقاسلطان‌ها و بسیاری دیگر تنها بخشی از آن‌ها بوده‌اند. اگر آن روز خون دانشجویان را سربازان آمریکایی بر زمین می‌ریختند، و دست کم می‌توانستیم از این که دانشگاه را “خارجی”ها به خاک و خون کشیده‌اند کمی آسوده باشیم، امروز دانشجویان را کسانی به گلوله می‌بندند، کسانی تا مرگ شکنجه می‌کنند، و کسانی در کمال شگفتی مورد تجاوز قرار می‌دهند، که علی القاعده باید هم‌وطن و هم‌خاک و برادر ما باشند؛ گر چه به جای این که در اخوت ما شریک باشند، در سبعیت با همان خارجی‌ها در پیوند اند، و به جای آن که رحماء بینهم و اشداء علی الکفار باشند، با بیگانگان مهربان شده اند و در عوض، اهل خانه را به شدت می‌گیرند.
۱۶ آذر امسال، مثل ۱۳ آبان و مثل سایر مناسبت‌ها، دیگر روزی خاک گرفته در تقویم تاریخ پس از پنجاه و شش سال نیست. در این جنبش، هر مناسبت و نمادی که فرا می‌رسد مطابق با تجارب و وقایع اخیر بازتاویل و بازتفسیر می‌شود: ۱۶ آذر امسال به طور خاص نماد تمام رنج‌هایی است که بر دانشجویان و مردم در این مدت رفته است. ۱۶ آذر روز فریاد بغض و خشم فروخورده دانشجویان و مردمی است که مشت و لگد و باتوم و شوکر و اشک آور و فحش و تحقیر خوردند و مظلوم و مضروب، نتوانستند دم بر آوردند. روز فریادِ دانشجویانی که سهم شان از مشارکت در انتخابات و پرسیدن از سرنوشت آرای شان، حکم انضباطی و توبیخ و تعلیق و بازداشت و بازجویی و کتک بود.

روز فریاد دانشجویانی که دوستان شان را به فجیع‌ترین شکل زیر شکنجه‌ها کشته اند، و آن‌ها حتی حق برگزاری مراسم برای آن‌ها ندارند. روز فریاد دانشجویانی که دوستان شان را با هر دلیل و گمانی به سلول‌ها می‌برند، بی آن که حق داشته باشند از جرم خویش بپرسند، و بی آن که کسی پاسخگوی این بازداشت‌ها و سرکوب‌های گسترده باشد. ۱۶ آذر امسال روز فریاد تمام دانشجویانی است که از فردای خود مطمئن نیستند، بر سر کسانی که آن‌ها را تحقیر شده و مطیع، و ترسان و لرزان می‌خواهند.
اما این روز تنها از آنِ دانشجویان نیست. این مناسبت نیز، همچون باقی مناسبت‌ها، روزی سبز از آن کل جنبش سبز برای تجدید حیات است. هم‌چون خود جنبش که دیگر از سطح معدود گروه یا قشری خاص فراتر رفته است و در عمق جامعه جوانه زده و فراگیر شده است. از این رو، این روز نیز مانند روزهای پیش، روز همراهی تمامی اقشار جامعه با هم علیه ظلم و ستم و دروغ و دیکتاتوری است. روز ۱۶ آذر روز همراهی مردم با دانشچویان است. این همراهی از این جهت مهمتر می‌شود که اگر همراهی و پیوند مردم با دانشجویان نباشد حاکمیت دستان خود را در سرکوب دانشجویان بازتر خواهد دید. دانشجویان وجدان بیدار و صدای منتقد جامعه، و در زمانه ای که دیکتاتورها می‌کوشند خفقان و اختناق را بر جامعه حاکم کنند، فریاد زنده ماندن و مقاومت و پایداری جامعه اند. اما مردم نیز نباید این صدای اعتراض را تنها بگذارند. آن‌ها نیازمند همراهی و حمایت مردم اند، به خصوص در روزگاری که روز به روز فشارها و تضییقات بر آن‌ها افزایش می‌یابد، و کودتاگران می‌کوشند به هر وسیله ای دانشگاه‌ها را (مثل باقی بخش‌ها) خاموش و رام و مطیع کنند.
۱۶ آذر امسال از این جهت روزی ویژه است، از آن جهت که اگر در سیزده آبان (که آن هم نشان دانشجو و دانش آموز داشت) مردم به مناسبتی در خیابان بودند، در ۱۶ آذر امکان حضور و همراهی مردم در خیابان‌ها برای حمایت از دانشجویان کمتر است. در واقع، از جهت امکان حضور اعتراضی و افزایش برخورد و سرکوب اول روز قدس، بعد روز ۱۳ آبان و بعد از آن روز ۱۶ آذر قرار می‌گیرد. هر چند، بعد از این روز، مناسبت‌هایی دیگر فرا خواهند رسید که امکان حضور مردم باز در آن‌ها افزایش خواهد یافت: روزهای ماه محرم، روزهای ظلم ستیزی و فریاد ندای شجاعت و مظلومیت، و سرانجام، میقات ۲۲ بهمن. اما تا آن روزهای سبز پیروزی و آزادی، باید روزهایی مثل ۱۶ آذر را نیز هر چه بهتر و باشکوه‌تر برگزار کرد، تا زنده بودن جنبش و فراگیری و پایداری آن را به کسانی که متوهمانه می‌پندارند جنبش سبز دچار ریزش شده است و معترضان دست بالا چند هزار نفر اند، نشان داد.
به همین جهت، موج سبز آزادی طی فراخوانی از همه مخاطبان خود می‌خواهد که طرح‌ها و ایده ها، و آراء و نظرات خود را برای هر چه بهتر برگزار شدن روز ۱۶ آذر، برای همراهی مردم و دانشجویان، ارائه کنند، تا در یک هم‌فکری عمومی و جمعی برای بهترین اقدامات و راهکارها تصمیم گرفته شود. این طرح‌ها و ایده ها شامل:
اظهار نظر درباره چگونگی بهتر برگزار شدن روز ۱۶ آذر و فعالیت‌ها و موج‌آفرینی‌های پیشنهادی،
شعارهای پیشنهادی برای همراهی مردم و دانشجویان،
پوستر و تراکت و ترانه و کلیپ برای تبلیغات
و هر ایده دیگری که برای بهتر برگزار شدن این روز به نظر شما می‌رسد، می‌شود.
موج سبز آزادی پس از دریافت تمام پیشنهادها و نظرات، و طرح‌ها و ایده ها، بهترین آن‌ها را منتشر خواهد کرد.

____________

راهکاری برای اعتراض مدنی همگانی در 16 آذر سبز

“سال‌هاست که 16 آذر روز اعتراض جنبش دانشجویی به وضع موجود بوده است. هر ساله در این روز در بیشتر دانشگاههای شناخته شده، مراسم اعتراضی برگزار می‌شده که در اکثر موارد پس از آن فعالان دانشجویی را دستگیر کرده و بعضا آن‌ها را ماه‌ها در زندان تحت فشار و آزار فیزیکی و روانی قرار می‌دادند. امسال 16 آذر بسیار متفاوت از سال‌های قبل است. امسال این روز تنها متعلق به جنبش دانشجویی نیست، بلکه بزنگاهی دیگر در سلسله مبارزات جنبش اعتراضی-مدنی در ایران امروز است که بدنبال حوادث پس از انتخابات شکل گرفت. امسال 16 آذر سبز موعدی دیگر برای نمایش اعتراض مسالمت‌آمیز مردمی است که به وضع موجود معترضند و بدنبال تغییر هستند. همچنین امسال برخلاف سال‌های قبل، بسیاری از فعالان دانشجویی را پیش از 16 آذر بازداشت کرده‌اند و این درحالی‌است که در پی حوادث پس از انتخابات بسیاری از فعالان سرشناس سیاسی، مدنی و دانشگاهی نیز ماه‌هاست که در زندان هستند. در چنین شرایطی جنبش اعتراضی- مدنی سبز مردم ایران با پیشاهنگی دانشجویان و جوانان ایرانی خود را برای برگزاری این روز آماده می‌کند. به منظور ارائه راهکارهای عملی و تاکتیکی جهت فراخوان همگانی برای برگزاری فراگیرتر این روز در ادامه چند نکته و پیشنهاد ارائه می‌شود.”

1- تظاهرات معترضان در روز قدس و روز 13 آبان در کنار تظاهرات رسمی حکومتی شکل گرفته بود. در روز قدس از حاشیه امنیتی تظاهرات سراسری در آن روز استفاده شده بود و معترضان با استفاده از روش بدفرمانی مدنی، شعارها و مطالبات خود را مطرح کرده بودند. در روز 13 آبان بدلیل محدودتر بودن گستره تظاهرات، این حاشیه امنیتی کمتر بوده و به همین دلیل در این روز تظاهرات اعتراضی- مدنی جنبش سبز با سرکوب خشن ماموران حکومتی مواجه شد. اما تظاهرات روز 13 آبان هم با استفاده از فرصت برگزاری تظاهرات رسمی توسط حکومت شکل گرفت و باز هم نوعی از بدفرمانی مدنی بود.

در هر دوی این تظاهرات آقایان موسوی و کروبی بعنوان راهبران معترضان اعلام حضور کرده بودند و در تظاهرات شرکت کردند. (و یا از حضورشان جلوگیری شد). اما حضور خیابانی معترضان در روز 16 آذر دیگر حاشیه امن یک مناسبت حکومتی را ندارد زیرا که این روز همواره متعلق به جامعه دانشگاهی بوده و یک مناسبت مدنی در تاریخ ایران است. از اینرو اگر چه طبق اصل 27 قانون اساسی برگزاری تظاهرات مسالمت آمیز آزاد است اما به هر صورت با وجود بیقانونی اساسی حاکم بر کشور، احتمال برخورد خشونت آمیز با تظاهرات معترضان در خیابان وجود دارد.

2- هر ساله در روز 16 آذر در بعضی از دانشگاههای کشور مراسم اعتراض و تجمع و تظاهرات دانشجویی برگزار میشود و با توجه به آنکه طبق قانون ورود نیروهای نظامی به داخل دانشگاه ممنوع است، امکان سرکوب و برخورد با دانشجویان در داخل دانشگاه کمتر است. اگر چه در بسیاری موارد نیروهای شبه نظامی مانند بسیج دانشجویی با دانشجویان معترض درگیر می‌شوند، اما سطح برخورد قابل مقایسه با سطح سرکوب خیابانی نیست. با توجه به این موضوع امسال باید دانشجویان بعنوان بخش بزرگ، فعال و تعیین کننده جنبش سبز در تمامی دانشگاهها فعالانه مراسم 16 آذر را برگزار کنند. پیشنهاد میشود که در این روز تمامی کلاسهای درس تعطیل شده و در محیط دانشگاهها تجمع و تظاهرات سراسری برگزار شود.

3- اما سوال این است که طرفداران جنبش سبز و مردم معترض چگونه میتوانند در این روز اعتراض خود را نشان دهند به شکلی که امکان بیشترین مشارکت اعتراضی وجود داشته باشد و در عین حال معترضان دچار کمترین آسیب شوند؟ بنظر میرسد که در روزهای باقی مانده باید بیشترین تبلیغ بر روی یک یا چند عمل قابل انجام همگانی متمرکز شود که چند خصوصیت زیر را دارا باشند: نخست آنکه این حرکت اعتراضی توسط مردم به نحوی انجام شود که ملموس و قابل مشاهده باشد. یعنی مشخص شود که در این روز یک اتفاق غیرعادی در حال جریان است.

دوم آنکه این شیوه اعتراض باید قابل ثبت و ضبط باشد یعنی که در تصاویری که با دوربینها تهیه میشود این وضعیت غیرعادی مشخص باشد. سوم آنکه امکان سرکوب و یا ممانعت از این حرکت اعتراضی توسط ماموران کم یا سخت باشد و در ضمن هزینه بالایی برای معترضان نداشته باشد تا که بیشترین مشارکت را جذب کند. و چهارم آنکه این حرکت اعتراضی باید تا حد امکان قابل انجام در ساعاتی که دانشجویان هم در دانشگاه مشغول به اعتراض هستند انجام پذیرد تا یک همزمانی معنا داری داشته باشد.

4- یکی از روشهایی که خصوصیات ذکر شده را تا حد زیادی داراست، پیاده پیمودن سفرهای درون شهری در ساعاتی مشخص است. فرض کنید که همگی همراهان و طرفداران جنبش سبز قرار بگذارند که بمنظور نشان دادن اعتراض خود و همراهی با جنبش دانشجویی در روز 16 آذر، مسیرها و خیابانهایی را که در آن دانشگاه وجود دارد را از صبح تا عصر بدون استفاده از وسائل نقلیه خواهند پیمود. روز 16 آذر که اتفاقا روز وسط هفته است بسیاری از مردم برای انجام کارهایشان در این محدوده ها جابجا میشوند و بسیاری دیگر از افرادی هم که علاقه دارند که در این حرکت اعتراضی شرکت کنند میتوانند که در این مکانها حضور یابند و با پیاده روی به این حرکت بپیوندند.

میتوان تصور کرد که عدم استفاده از خودرو در جایی مثل خیابان انقلاب باعث پیاده پیمایی عظیم مردمی میشود که دارند به سمت مقاصد خود حرکت میکنند اما در عین حال با انجام یک حرکت جمعی اعتراضی، به سوی هدفی مشترک که تغییر وضع موجود است نیز گام برمیدارند. یقینا حضور انبوه مردمی که پیاده در حال حرکت هستند،میتواند با نشان دادن علامت پیروزی و یا استفاده از نمادهای جنبش سبز نیز همراه شود تا که ثبت و ضبط آن، بار دیگر حضور اعتراضی سبز مردم را در مقابل دید همگان بگذارد.

همچنین هر کس میتواند دیگر افرادی را که ایستاده و در انتظار وسیله نقلیه هستند را به همراهی در پیاده پیمایی دعوت کند.
پیاده پیمایی اعتراضی این امکان را دارد که هر کس را بسته به توانش و فرصتش با خود همراه کند چرا که این حرکت از همه معترضان و کسانی که موافق تغییر وضع موجود هستند میخواهد که حداقل نیم ساعت را در این روز پیاده به سمت مقصد خود بروند. در این میان کسی که از راهی دور می آید و باید با وسیله نقلیه حتما به مقصد خود برود هم میتواند با کمی پیاده رفتن، در پایانه بعدی سوار وسیله نقلیه مورد نظر شود و بدین ترتیب برای همراهی با جنبش حداقل چند گامی را پیموده باشد.

5- دعوت به پیاده پیمایی در روزی که 16 آذر سبز نام گرفته است، خود مصداقی دیگر از عمل سبز نیز میباشد که کمک به زدودن آلودگی ها و آلاینده هایی که تنفس مردمان را مشکل کرده هم خواهد بود. برای اینچنین فراخوانی به پیاده پیمایی، تمامی فعالان سیاسی، مدنی و فرهنگی و رهبران نمادین جنبش سبز، آقایان موسوی و کروبی نیز امکان همراهی خواهند داشت. میتوان تصور نمود که شاید آنها بدلیل محضورات و ملاحظات سیاسی از فراخوان حضور مردم در خیابانها برای 16 آذر حمایت مستقیم و علنی نکنند اما اگر فراخوان پیاده پیمایی در همبستگی با روز دانشجوی سبز اعلام گردد، یقینا همراهی رهبران نمادین جنبش سبز را نیز میتواند بهمراه داشته باشد و آنها نیز میتوانند با بیان پشتیبانی از این حرکت سبز، خود نیز اعلام کنند که در این روز با پای پیاده مسیرهای خود و یا بخشی از آن را طی خواهند نمود.

شاید پیاده پیمایی سبز در روز 16 آذر امسال آغازی برای داشتن روزهای پیاده پیمایی بیشتری در طول سال باشد که هم در ذات خود حرکت سبزی است و هم آنکه به یکی از نمادهای اعتراضات سبز مبدل گردد. یقینا حکومت نیز هرگز نمیتواند از پیاده پیمایی شهروندان جلوگیری کند و به مردم به این بهانه هجوم برده و آنها را ضرب و شتم کند مگر آنکه رسما از طرف حاکمیت اعلام حکومت نظامی شود که آن هم در نهایت برای حکومتی که اعلام کرده وضعیت خاص و غیرعادی در کشور وجود ندارد، یک اعلام شکست خواهد بود و برای جنبش یک پیروزی به حساب می آید.

6- پیاده پیمایی یا پیاده روی در جنبشهای مدنی در طول تاریخ مسبوق به سابقه است و در بسیاری از جنبشهای حقوق مدنی از آن استفاده شده است. به طور مثال پیاده روی های طولانی گاندی به همراه هوادارنش در جنبش ضد استعماری هند بسیار معروف است.

همچنین پیاده پیمایی در جنبش مدنی آمریکا به رهبری مارتین لوتر کینگ نیز از دیگر نمونه های بارز در تاریخ مبارزات مدنی است. سیاهان آمریکا در اعتراض به تبعیض نژادی، مسیرهای تا سر کار خود را پیاده طی میکردند و از اتوبوس و دیگر وسائل عمومی که به آنها اجازه نشستن را در جایگاه سفیدپوستان نمیداد، استفاده نمیکردند. ما نیز در ایران میتوانیم نهضت پیاده پیمایی را در اعتراض به عدم اجازه داشتن حق تجمع اعتراض آمیز و تجاوز به حقوق شهروندان ادامه دهیم. این حرکت علاوه بر مسالمت آمیز بودن و مدنی بودنش، به سلامتی فردی و جمعی و محیطی جامعه مان نیز کمک میرساند.

در جمع بندی نهایی پیشنهاد میشود که روز 16 آذر سبز با حضور فعالانه و حداکثری دانشجویان در داخل دانشگاههای سراسر کشور و برگزاری تجمع های اعتراضی در آنها و همچنین پیاده پیمایی تمامی شهروندان سبز و خواهان تغییر در مسیرها و خیابانهایی که دانشگاهها در آن قرار دارند در سراسر کشور برگزار شود تا بار دیگر جنبش مدنی ایرانیان، روزی سبز را از هر جهت و به معنای واقعی کلمه داشته باشد و به حاکمان اعلام کند که این جنبش تا رسیدن به مطالبات خود و احقاق حقوق شهروندی اش از حرکت باز نمی ایستد.